ล่าว
ไชฟางส่ายหน้าเล็กน้อย จนปัญญากับนักข่าวสาวสวยมือใหม่คนนี้ ใครใช้ให้เธอเส้นใหญ่กันล่ะ อีกทั้งยังมีความสามารถจริงๆ ด้วย ได้ตัดหน้าทำข่าวที่ดังๆ ตั้งหลายครั้ง ตอนนี้เป็นคนมีชื่อเสียงของเมืองเฮยซาน
“อมิตาภพุทธ พวกโยมมาวัดอาตมามีอะไรรึ?” ตอนนี้เอง เสียงราบเรียบดังแว่วข้างทุกคน
จิ่งเหยียนตกใจสะดุ้ง ปากกำลังวิจารณ์วัดอยู่ ความจริงก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจอักษร เพราะถ้าไม่เข้าใจก็คงไม่ถูกส่งมา เธอเพิ่งถูกอักษรบนป้ายดึงดูดไปจึงไม่ได้สนใจ พอมีเสียงดังแว่วมาจึงตกใจจริงๆ
อย่างที่ว่าไว้ บริสุทธิ์ใจก็ไม่ต้องกลัวอะไร แต่ถ้าไม่บริสุทธิ์ใจจะต้องลนลาน โดยเฉพาะคนที่พูดจาร้ายๆ ลับหลังคนอื่น พอเจ้าตัวได้ยินเข้า…
จิ่งเหยียนได้ยินดังนั้นก็มองไป เห็นหลวงจีนผิวขาวสะอาดรูปหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู สวมชุดคลุมขาว หัวโล้นมันวาว สิบนิ้วเรียวยาว ไม่มีเล็บเกินออกมาแม้แต่น้อย ทั่วร่างให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้าน! นี่คือหลวงจีนที่สะอาดจนให้ความรู้สึกสบาย!
หลวงจีนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ให้ความรู้สึกเหมือนอาบอยู่กลางสายลมฤดูใบไม้ผลิ รอยยิ้มนี้ไม่เหมือนพวกนักบวชชรา ในความอ่อนโยนมีความน่าเกรงขาม เพียงแต่มันทำให้รู้สึกว่าหลวงจีนรูปนี้อบอุ่นมาก…
‘เป็นหลวงจีนที่สวยจริงๆ’ จิ่งเหยียนพูดในใจ ใช้คำว่าสวยมาบรรยายบุรุษคงไม่เหมาะนัก แต่นี่เป็นคำแรกที่ปรากฏขึ้นในใจ ทว่าเธอก็รู้ในทันทีว่าหลวงจีนตรงหน้าคือหลวงจ
