”
ลั่วเหอเขากดมือลง ตราประทับดาวมารนั้นได้ทับร่างของราชันย์อสรพิษหยกขาว ค่ายกลกักขังพังทลาย แต่ราชันย์อสรพิษหยกขาวนั้นก็ไร้โอกาสหนีแล้ว เพียงไม่นานคลื่นพลังระเบิดออก จิ้งเผิงนั้นได้สร้างม่านป้องกันร่างกาย และได้โยนยันต์คุ้มภัยไปให้กับเยี่ยนอวี้เจินและโจวเมิ่น ม่านป้องกันสีขาวปกป้องทั้งสอง ทั้งสามคนนั้นมองลั่วเหอก็ตกใจในสุดยอดวิชา
เมื่อคลื่นพลังแตกกระจายสลายไป ก็พบว่าลั่วเหอนั้นได้สลบลงไปแล้ว จิ้งเผิงนั้นมาตรวจเช็คชีพจรให้กับลั่วเหอ แต่ก่อนจะถึงทันใดนั้นค่ายกลได้ทำงาน ไม่ใช่ค่ายกลกักขัง อักษรเวทย์บนเสาหินได้ประทับพื้นล่างที่มีร่างของลั่วเหอและซากสัตว์อสูรระดับสูงอยู่ มันนั้นเรียงกันสร้างวงแหวนค่ายกลใหม่ สิ่งที่อยู่ในวงค่ายกลได้ส่องแสงสีทองและได้หายไป เยี่ยนอวี้เจินได้รีบวิ่งไปแต่ก็ไม่พบอะไรเลย จิ้งเผิงนั้นมองก็ตกใจและคิดในใจ
“เบื้องหน้าคือค่ายกลกักขัง แต่เพียงไม่นานกลายเป็นค่ายกลเคลื่อนย้าย ความชำนาญสูงมาก น่าเสียดายที่อักษรเวทย์หายไปหมดแล้ว”
เยี่ยนอวี้เจินได้วิ่งมาคุกเข่าคำนับจิ้งเผิง ใบหน้าของเยี่ยนอวี้เจินนั้นเครียดเป็นอย่างมาก
“ขอร้องท่านเซียน ตามหาลั่วเหอด้วย!”
จิ้งเผิงใช้ล
