รค์ เขานั้นได้ใช้พลังวิญญาณควบคุมหินลอยขึ้น และโยนไปกลางค่ายกล
หินทั้งสี่อักษรเวทส่องแสงสีทอง และทั้งหินก็ส่องแสงสีทอง จากนั้นแสงสีทองรอบหินทั้งสี่นั้นเชื่อมต่อกัน หินที่อยู่ตรงกลางถูกแสงสีทองแต่ละหินผูกมัดตรึงเอาไว้ ลั่วเหอดวงตาเบิกกว้าง จากนั้นแสงสีทองและอักษรเวทได้สลายหายไป ทำให้ลั่วเหอตกใจและพยายามเช็ดๆ ที่หินเพื่อหาอักษรที่ตนเองเขียน
“ยิ่งเจ้าใช้พลังปราณมากแค่ไหนในการเขียนค่ายกล ก็ยิ่งอยู่ได้นานขึ้น แต่เจ้าใช้ลมปราณน้อยนิด จึงอยู่ได้ไม่นาน”
“อักษรเวทที่เจ้าเขียนนั้นคือค่ายกลระดับ 2 วิชาค่ายกลแบ่งได้ 11 ระดับ เจ้าเขียนค่ายกลระดับ 2 ได้ในครั้งแรก ถือว่าเก่งแล้ว แต่ไม่นับว่ามีพรสวรรค์”
ลั่วเหอนั้นทำหน้าที่ค่อนข้างแปลกใจและสับสน
“ท่านอาจารย์ หากเป็นเช่นนี้ ค่ายกลนี้ต้องกินลมปราณมหาศาล และข้าจะสามารถเอาชนะสัตว์อสูรระดับสูงได้อย่างไร?”
จักรพรรดิมารสวรรค์ได้เขียนอักษรเวทมาร้อยตัวภายในไม่กี่ลมหายใจของลั่วเหอ และได้สะบัดมือ อักษรเวทนับร้อยตัวได้เข้าไปที่ตรามารสวรรค์ที่ปรากฏส่องแสงกลางหน้าผากของลั่วเหอ จักรพรรดิมารสวรรค์นั้นกล่าวออกมา
“ข้าจะถ่ายพลังวิญญาณครึ่งหนึ่งในการให้ค่ายกล
