่ายกลนี้ให้ได้!”
“ข้าเข้าใจแล้วท่านอาจารย์ ท่านจะหลับอีกงั้นหรือ?”
อีกาที่อยู่บนหัวลั่วเหอพยักหน้าลงหนึ่งครั้ง
“ใช่ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง! ข้าจะปรากฏตัวช่วยเจ้าแน่นอน อย่าเปิดเผยตัวตน ไม่งั้นโจวเมิ่นจะต้องจัดการเจ้าเป็นอันดับแรก ซ่อนตัวตนไว้ก่อน!”
ลั่วเหอคำนับจักรพรรดิมารสวรรค์ในร่างอีกา
“ศิษย์จะไม่ทำท่านอาจารย์ผิดหวัง”
อีกาสยายปีกและปล่อยตัวลงไปด้านหลังลั่วเหอ และได้สลายไป ลั่วเหอยิ้มและคิดในใจ
“มุกวิญญาณอสูรระดับสูง ข้าต้องได้มาให้ได้!”
ลั่วเหอนั้นได้วิ่งไปที่จุดที่ตนเองนั้นได้พบเจอกับจิ้งเผิงครั้งแรก ลั่วเหอนั้นได้ใช้มือกวาดหิมะรอบๆ จนพบทวนเหล็กของตน และหยิบขึ้นมา เสียงฝีเท้านั้นดังขึ้น พวกมันทั้งสี่คนคือคนของโจวเมิ่นที่ออกมาตามหาโจวซิน ลั่วเหอรีบไปซ่อนหลังต้นไม้ พวกมันนั้นเห็นร่องรอยของมนุษย์กำลังขุดหาอะไรสักอย่างตรงจุดนี้
หนึ่งในสี่คนนั้นเปิดผ้าคลุมขนสัตว์คลุมหัวออก ปรากฏใบหน้าของชายผู้นั้น ตรงคอนั้นมีรอยแดงจากการถูกบีบคอ ชายคนนั้นใบหน้าปรากฏรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
“ฮ่าๆ พบร่องรอยแล้ว!” ชายคนนั้นชี้ไปที่คนของตนสองคน “เจ้าสองคนตามหาคนละแวกนี้ซะ” และก็ได้ชี้ไปที่อีกคน
