์วางมณีผลึกขั้นกลางก้อนหนึ่งลงบนโต๊ะคิดเงิน “พวกเราอยากรู้ว่าพวกเขาออกจากที่นี่ไปที่ใด”
ผู้จัดการเห็นมณีผลึกขั้นกลางก้อนนั้นก็ครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “เรื่องนี้ข้าไม่ทราบจริงๆ”
เสี่ยวเอ้อร์ผ่านมาด้านข้างพวกเขาพอดีจึงพูดขึ้นว่า “เมื่อเช้านี้ข้าก็อยู่ด้วย ข้าได้ยินหญิงสาวที่อยู่ข้างกายเขาบอกกับเขาคล้ายว่าจะไปยังเมืองอวี่ที่อยู่ติดกันน่ะขอรับ”
“เจ้าแน่ใจหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ตอนนั้นทั้งสองคนคิดเงินเสร็จก็ออกจากประตูไปค่อนข้างไกลแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่ได้ยินอย่างชัดเจนมากนัก” เสี่ยวเอ้อร์กล่าว
“ขอบใจมาก” ซือหม่าโยวเย่ว์วางมณีผลึกขั้นกลางก้อนนั้นลงในอ้อมแขนเสี่ยวเอ้อร์ก่อนจะหมุนกายจากไป
เสี่ยวเอ้อร์เห็นว่าตนได้รับมณีผลึกขั้นกลางมาก้อนหนึ่ง ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็เห็นซือหม่าโยวเย่ว์เตรียมตัวจะไปหาเขา จึงพูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว ข้าได้ยินพวกเขาเหมือนจะพูดว่าไม่ใช้ค่ายกลนำส่ง จะขี่สัตว์อสูรบินได้ไป”
ซือหม่าโยวเย่ว์ชะงักไป จริงด้วย เฟิงเอ๋อร์และตนต่างก็เมาค่ายกลนำส่งกันทั้งคู่ หากระยะทางไม่ไกลนัก เขาก็ไม่มีทางโดยสารค่ายกลนำส่งไปแน่
“เมืองอวี่อยู่ทิศทางใดหรือ”
“ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ไม่ไกลนัก
