อย่ามาหาข้าอีกเลยนะ”
“ทุกครั้งที่เจ้าพูดโกหก เจ้าจะใช้นิ้วหัวแม่มือขวาไปกดนิ้วนางเอาไว้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แม้จะผ่านมานานปีถึงเพียงนี้แล้ว ความเคยชินนี้ของเจ้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยนะ”
มือของชายหนุ่มสวมหน้ากากหยุดชะงัก รีบคลายนิ้วหัวแม่มือที่กดนิ้วนางเอาไว้พลางรีบเดินต่อไปข้างหน้าก้าวใหญ่
“พี่หญิง เป็นท่านที่คอยปกป้องข้ามาโดยตลอด คราวนี้ขอสลับเป็นข้าปกป้องท่านบ้าง ท่านไปก่อนเถิด ข้าจะรอให้อาการบาดเจ็บของท่านหายดีก่อนแล้วกลับมาหาข้า พี่หญิง ข้าจะรอท่านนะ… ท่านจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ พี่หญิง ข้าจะรอท่าน ชาติหน้าข้าก็จะยังเป็นน้องชายท่านอีก…” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางหลั่งน้ำตา “วันนี้ข้ากลับมาแล้ว เหตุใดเจ้าจึงต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักข้าด้วยเล่า”
ขณะนี้ใบหน้าภายใต้หน้ากากก็หลั่งน้ำตาเต็มหน้าเช่นกัน มือทั้งสองของเขากำแล้วคลาย คลายแล้วกำอยู่หลายครั้ง ในท้ายที่สุดก็ยังเดินไปโดยไม่หันหน้ากลับมา
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเขาจากไปจึงหลับตาลงอย่างยากจะทนรับไหว
เธอคุ้นเคยกับเขาดีเกินไป การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของร่างกายเขาได้เปิดเผยตัวตนของเขาไปตั้งนานแล้ว แต่เขาไม่ยอมรับตน เขาไม่ยอมรับตน…
“เย่ว์เย่ว์” เ
