จ้าคำรามน้อยมาที่ข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์แล้วลูบหลังเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์นิ่งค้างอยู่ที่เดิมครู่หนึ่งก่อนจะพลิกตัวมานั่งบนร่างของเจ้าคำรามน้อยแล้วพูดว่า “พวกเรากลับกันเถิด ไม่ต้องเร็วมากก็ได้ ค่อยๆ เดินกลับไปก็ใช้ได้แล้ว”
“ได้สิ” เจ้าคำรามน้อยไม่พูดไม่จาอย่างหาได้ยากยิ่ง มันพาซือหม่าโยวเย่ว์เดินมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม
พอพวกเธอกลับไปแล้ว เสียงหนึ่งก็ดังมาจากตรงหัวมุมทางเลี้ยวพร้อมกับจ้องนิ่งไปยังเงาหลังของพวกเธอ
“พี่หญิง ขอโทษด้วย…”
“ในเมื่อนางคือพี่หญิงของเจ้า แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมรับนางเล่า” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ซีเหมินเฟิงหมุนตัวมา คงเซียงอี๋ยืนมองเขาอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
ซีเหมินเฟิงหัวเราะขมขื่นอย่างไร้เสียง “สภาพเช่นข้าจะไปแสดงความรู้จักกับนางได้อย่างไรกัน ถ้าหากถูกกำหนดเอาไว้ให้ต้องตายอีกครั้งในเวลาอีกไม่นาน เช่นนั้นสู้ไม่ต้องรู้จักกันเลยดีกว่า”
พอพูดจบเขาก็เดินผ่านคงเซียงอี๋กลับไปยังโรงเตี๊ยม
คงเซียงอี๋มองเงาหลังของซีเหมินเฟิงพลางกำหมัดแน่น “ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าตายแน่นอน ไม่มีทาง!”
ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับไปถึงโรงเตี๊ยมก็เป็นเวลาใกล้ฟ้าสางแล้ว ทุกคนต่างตื่นรอเธออยู่ เมื่อ
