เห็นเธอเข้ามาด้วยสภาพที่เพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างเห็นได้ชัด จึงพากันกังวลใจ
“โยวเย่ว์…”
ซือหม่าโยวเย่ว์โบกมือให้เจ้าอ้วนชวีไม่ต้องพูด ไม่ต้องถาม หลังจากนั้นจึงพูดกับเป่ยกงถังว่า “ข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้ เจ้าอยู่รอฟังข่าวจากข้าตลอดเวลาล่ะ”
“ได้เลย” เป่ยกงถังรู้ว่าซือหม่าโยเย่ว์อารมณ์ไม่ดีจึงพยักหน้า “เจ้าไปคนเดียวหรือ ให้ศิษย์พี่เจ้าไปเป็นเพื่อนเจ้ามิดีกว่าหรือ”
“เขาน่ะหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์สะดุ้ง คล้ายกับว่าลืมอูหลิงอวี่ไปเสียแล้ว “ข้าจะลองไปถามเขาดูว่าเขาอยากจะไปกับข้าหรือไม่”
ประตูห้องของเธอเปิดออก อูหลิงอวี่ออกมาจากด้านในแล้วเอ่ยว่า “ข้าจะไปกับเจ้าด้วย พวกเราไปกันเถิด”
ทั้งสองคนเดินเคียงบ่ากันออกไป เพื่อช่วยเหลือแม่ลูกอิ่นหลาน เธอจึงระงับความรู้สึกภายในใจเอาไว้ชั่วคราว ตอนที่เธอไปถึงตระกูลเป่ยกง หัวใจก็สงบลงแล้วกลับมาเป็นซือเย่ว์อีกครั้ง
“คุณชายซือ เชิญขอรับ” ยามเฝ้าประตูได้รับคำสั่งมาก่อนแล้วว่าถ้าเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เดินมาก็ให้พาไปยังห้องโถงหลัก
ตอนที่ไปนั้นเป่ยกงสยงกำลังสนทนาอยู่กับผู้อาวุโสทั้งหลายของตระกูล เมื่อได้รับรายงานว่าพวกซือหม่าโยวเย่ว์มาแล้วจึงให้คนพาเข้ามาทันที
ซือหม่าโยวเย่ว์เห
