ค่อยนึกขึ้นมาได้ว่าแหวนที่อูหลิงอวี่มอบให้ตนนั้นก็เปลี่ยนแปลงกลิ่นอายของตนได้เช่นกัน บางทีอีกฝ่ายก็อาจจะเปลี่ยนแปลงกลิ่นอายเช่นเดียวกัน ทำให้เจ้าคำรามน้อยจำเขาไม่ได้
“เอี๊ยด…”
หน้าต่างถูกผลักเปิดออกในทันใด ชายหนุ่มสวมหน้ากากจึงได้เผชิญหน้ากับเธออีกครั้งในตอนนี้เอง
เขารู้นานแล้วว่าเธออยู่ข้างนอก แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงเกิดความรู้สึกอันบอกไม่ถูกกับคนข้างนอกผู้นี้ ดังนั้นเขาจึงมิได้มีความเคลื่อนไหวใดๆ อย่างฉับพลัน
“เฟิงเอ๋อร์…ใช่เจ้าหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์กระซิบพึมพำกับตนเอง
ชายหนุ่มสวมหน้ากากร่างกายสั่นเทิ้ม ทันใดนั้นแววตาก็แปรเปลี่ยนไป เขาทะยานตรงลงมาจากหน้าต่าง มายังข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ แล้วคว้าลำคอเธอมาบีบเอาไว้ อุณหภูมิหนาวเหน็บราวกับน้ำแข็งหมื่นปีก็มิปาน
“เจ้าเป็นใคร” น้ำเสียงแหบพร่าของเขาส่งคำถามที่ราวกับมาจากอเวจีออกมา
……………………………………
