อมยาเช่นกัน นักหลอมยาขั้นแปดก็มีอยู่หลายท่าน ได้ยินว่าวันนี้พวกเขาต่างอยู่ด้วยกันเพื่อศึกษาตำรับยาพื้นบ้านนั่น เมื่อถึงเวลาหลอมยาแล้วจะได้ไม่มีปัญหาอะไร”
“ทำเช่นที่คุณหนูเป่ยกงพูดก็ดีที่สุดแล้ว แต่ข้าก็ต้องคิดวางแผนเป็นอย่างดีที่สุด ถ้าหากไม่สำเร็จ เฮ้อ… อันที่จริงแล้วถ้าหากไม่สำเร็จจริงๆ ข้าคงไม่กล้าจินตนาการถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างกังวลใจ
“เป็นข้าน้อยที่ไม่ดีเอง ทำให้คุณชายซือเย่ว์กังวลใจเสียแล้ว เพื่อชดเชยความผิดของข้า มิสู้ข้าขอเชิญท่านดื่มสักสองจอกแล้วกัน”
“ดื่มสุราหรือ นี่… ช่างมันเถิด ข้าไม่ถนัดการดื่มสุรา ดื่มเพียงอึกเดียวก็เมาแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ผู้ฝึกยุทธ์อย่างพวกเราจะคออ่อนถึงเพียงนั้นได้อย่างไรกันเล่า” เป่ยกงเอ๋อร์กล่าว “ข้าน้อยอยากจะขอโทษคุณชายซือเย่ว์จริงๆ หรือว่าคุณชายไม่อยากจะอยู่กับข้าน้อยกันเล่า”
“เปล่าๆๆ ทำไมข้าจะไม่อยากอยู่กับคุณหนูเป่ยกงเล่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์รีบโบกไม้โบกมือด้วยท่าทีลำบากใจ ในที่สุดจึงถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อคุณหนูเป่ยกงพูดถึงขนาดนี้แล้ว ข้าดันทุรังต่อไปก็คงไม่ดีนัก เช่นนั้นพวกเราไปดื่มกันสักสองจอกแล้วกัน”
“เช่นนั้นข้าขอ
