งเกียจเสียจริง”
ซือหม่าโยวเย่ว์เองก็มิได้มีความรู้สึกที่ดีอันใดต่อตระกูลอิ่น แล้วก็มิได้ไปสนใจว่าภายในห้องนั้นมีใครอยู่ ทั้งสองเข้าไปในห้องส่วนตัวทันที
เสี่ยวเอ้อร์ยกน้ำชามาให้ก่อน ซึ่งมีรสชาติคล้ายคลึงกันกับน้ำชาที่ดื่มในหอระลึกจันทร์ที่เมืองว่านชิง
ไม่นานนัก เสี่ยวเอ้อร์ก็ยกอาหารนานาชนิดขึ้นมา รวมทั้งสุราชั้นเลิศอีกสองกาด้วย
หลายนาทีต่อมา ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ใบหน้าแดงก่ำ สองตาเลื่อนลอย มองดูก็รู้แล้วว่าเป็นสภาพของคนมีนเมา
“ดูเหมือนว่าคุณชายซือเย่ว์จะดื่มไม่เก่งจริงๆ ก่อนหน้านี้ข้าน้อยยังคิดว่านั่นเป็นข้อแก้ตัวของท่านเสียอีก!”
“ข้าดื่มไม่ได้จริงๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางโบกมือ
นัยน์ตาเป่ยกงเอ๋อร์ฉายแววลำพองใจ นางมองซือหม่าโยเย่ว์พลางถามว่า “ก่อนหน้านี้คุณชายพูดเพียงว่ามิใช่คนของแดนชั้นกลาง ไม่ทราบว่าที่แท้แล้วบ้านของท่านอยู่ที่ใดกันแน่”
…………………………………
