ยามราตรี เงาดำขนาดประมาณกำปั้นออกมาจากภายในเรือน เงาร่างนั้นเหินทะยานไปพลางพึมพำเสียงเบา
“จริงๆ เลยนะ ขนของผู้อื่นสวยงามออกจะตายยังมาทำจนกลายเป็นสีดำเสียได้ น่ารังเกียจนัก”
“กลับไปแล้วต้องให้เย่ว์เย่ว์ชดใช้ให้ข้าแน่”
“ข้าซ่อนเร้นกลิ่นอายของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ ภารกิจนี้จึงเหมาะสมกับข้าที่สุดอะไรกัน ข้าว่าเย่ว์เย่ว์แค่ไม่พอใจที่ข้าเกี้ยวพานแม่นางซางคนงาม ไม่ใช่สิ สนทนากับแม่นางซางคนงามต่างหาก”
“……”
เจ้าคำรามน้อยโฉบผ่านพื้นดินอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็หาเรือนที่พักของพวกเป่ยกงถังพบ เมื่อได้เห็นสภาพอันผุพังของเรือนหลังนั้นแล้ว เจ้าคำรามน้อยก็เรียกร้องความยุติธรรมให้เป่ยกงถังอยู่ในใจ
“เย่ว์เย่ว์ คนตระกูลเป่ยกงนี่ช่างน่ารังเกียจเกินไปแล้ว นี่มันใช่สถานที่ที่มนุษย์จะพักอาศัยอยู่เสียที่ไหนกัน ห้องพวกนั้นผุพังจนแทบจะถล่มลงมาอยู่แล้ว ทั่วทุกหนแห่งล้วนพังทลายไปเสียหมด มีเพียงแค่ต้นท้อต้นนั้นที่ยังดีอยู่ จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าพวกเป่ยกงใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กันได้อย่างไร”
“ตระกูลเป่ยกงติดค้างพวกเป่ยกงมากมายจริงๆ ถึงตอนนั้นค่อยดูว่าเป่ยกงจะว่าอย่างไรก็แล้วกัน ถ้าหากจะทวงความยุติธรรมคืนมา พวกเราก็จะคอยสนับสน
