ุนอย่างเต็มที่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้ามองเห็นห้องใต้ดินนั่นแล้วหรือยัง”
“ยังเลย ข้ายังไม่ได้เข้าไปในเรือนเลย” เจ้าคำรามน้อยพูด “ข้าจะให้เจ้าผึ้งนั่นพาข้าเข้าไป”
“ดี… เช่นนั้นเจ้ารอสักประเดี๋ยว รีบหาที่ซ่อนตัวก่อน” ซือหม่าโยวเย่ว์รีบพูดขึ้นในทันใด
เจ้าคำรามน้อยว่าเพราะเหตุใด แต่ก็ยังรีบเอนตัวหลบบนหลังคา
ไม่นานนัก บุรุษผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากภายในเรือนแล้วยืนอยู่ในลานบ้านครู่หนึ่ง หญิงสาวผู้หนึ่งก็ตามออกมาจากในเรือนด้วย
“สามี นางแพศยานั่นก็ยังไม่ยอมพูดอยู่ดี ท่านดูนางหลอมยามาเป็นพันๆ ครั้งแล้ว ยังดูวิธีการของนางไม่ออกอีกหรือ” กู่อวิ๋นเอ๋อร์เดินมายังข้างกายเป่ยกงอ้าวแล้วพูดขึ้น
เจ้าคำรามน้อยหมอบอยู่บนหลังคา มันยกหัวกลมดิกขึ้นแล้วมองลงไป ถึงแม้ว่าจะเห็นเพียงแค่เงาคนสองร่าง แต่ก็ยังมองเห็นว่าคนทั้งสองนั้นดูคล้ายคลึงกันจริงๆ อย่างน้อยร่างนี้ก็ไม่เลวเลย
“ตระกูลอิ่นหลอมยาอย่างแปลกประหลาดเกินไป ข้าลองหลอมยาตามกระบวนการที่นางทำแล้ว ยาวิเศษที่หลอมออกมาก็ยังไม่ดีเช่นของนาง” เป่ยกงอ้าวกล่าว
“เป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ใช่เรื่องดีแน่” กู่อวิ๋นเอ๋อร์ไม่พอใจอยู่บ้าง “ท่านตัดใจจากนางแพศยานั่นไม่ได
