้เพราะเคล็ดวิชาหลอมยาลับตระกูลอิ่นจริงๆ น่ะหรือ”
เป่ยกงอ้าวโอบกอดกู่อวิ๋นเอ๋อร์เอาไว้พลางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าพูดไร้สาระอะไรน่ะ ข้าทำไปเพื่ออะไร หลายปีขนาดนี้แล้วเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ”
“แต่ถ้าหากนางไม่พูดไปตลอด ท่านก็จะเก็บนางเอาไว้ตลอดไปเลยอย่างนั้นหรือ” กู่อวิ๋นเอ๋อร์ถาม “ยังมีเจ้าเด็กนั่นอีก เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นเบี้ยที่พวกเราเอาไว้ต่อรองกับนาง นี่ก็ยังไม่ถูกต้องอยู่ดี! แค่เห็นพวกมันข้าก็ไม่พอใจแล้ว”
“อวิ๋นเอ๋อร์เด็กโง่” เป่ยกงอ้าวประคองนางเดินไปข้างหน้าพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “ในหัวใจข้า ในสายตาข้า มีแค่เจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น เช่นนี้เจ้ายังหึงหวงอยู่อีก ข้าจะไม่ทำแบบนี้แล้วก็ได้ ให้เวลานางอีกสองปี ถ้าหากสองปีแล้วนางยังไม่ยอมบอกพวกเรา ข้าก็จะจัดการพวกนางสองแม่ลูกทิ้งเสีย ว่าอย่างไรเล่า”
“ท่านพูดเองนะ หากครบสองปีแล้วนางยังไม่ยอมบอกอีก ข้าจะจัดการนางด้วยมือของข้าเอง ถึงเวลานั้นท่านประมุขตระกูลก็อย่าตำหนิข้าล่ะ”
“ได้ๆๆ…”
ทั้งสองคนพูดพลางเดินห่างออกไป เจ้าคำรามน้อยได้ฟังวาจาของพวกเขาแล้วก็โมโหจนแทบจะตกลงมาจากหลังคา
“เจ้าคนชั่วช้าสองคนนี้ พอกลับไปแล้วพวกเจ้าต้องเละแน่!”
มัน
