่อยพวกเราเอาไว้อีกไม่นานแล้ว”
“ถูกขังมานานปีเช่นนี้ ถ้าหากตายไปได้จริงๆ ก็เป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่งนะ” อิ่นหลานมองเป่ยกงหังอย่างรู้สึกผิด “สิ่งที่ข้าขอโทษที่สุดในชีวิตนี้ก็คือเจ้านั่นแหละ…”
“ท่านแม่ ท่านว่าพี่หญิงจะกลับมาอย่างกะทันหัน แล้วช่วยพวกเราออกไปได้หรือไม่” เป่ยกงหังมิได้หวาดกลัวที่ต้องเผชิญหน้ากับความตาย เมื่อนึกถึงวาจาที่ตนเองพูด ก็หัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ต่อให้พี่หญิงมีชีวิตรอด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะประสบความสำเร็จถึงขนาดที่จะกลับมาหาพวกเราได้ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้หรอก หวังเพียงแต่ว่าพอนางกลับมาแล้วจะแก้แค้นแทนพวกเราได้”
เจ้าคำรามน้อยฟังมาพอสมควรแล้วจึงบินมาที่ด้านหน้าห้องขัง มันกะพริบดวงตากลมโตพลางเอ่ยถามว่า “พวกท่านคืออิ่นหลานและเป่ยกงหังใช่หรือไม่”
อิ่นหลานและเป่ยกงหังตกใจกับลูกกลมสีดำที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันจนสะดุ้งตัวลอย จู่ๆ ของสิ่งนี้มาปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาได้อย่างไรกัน
“เจ้าเป็นใครกัน” เป่ยกงหังมองเจ้าคำรามน้อยอย่างระแวดระวัง
“ข้าคือเจ้าคำรามน้อย พวกท่านคืออิ่นหลานและเป่ยกงหังใช่หรือไม่” เจ้าคำรามน้อยถามซ้ำอีกครั้ง
“ใช่แล้ว เจ้าคือผู้ที่หญิงนางนั้นส่งมาฆ่าพวกเราหรือ” เป่ยกงหัง
