ไร้ซึ่งชีวิต ไม่มีใครเอ่ยปากพูดตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา จนกระทั่งเจ้าคำรามน้อยจวนเจียนจะหมดสิ้นความอดทนอยู่นั้นเอง น้ำเสียงแหบพร่าจึงค่อยแว่วมาจากบนพื้นดิน
“ท่านไม่มีวิธีติดต่อกับพวกเขาจริงๆ หรือ ตระกูลอิ่นไม่สนใจพวกเราแล้วจริงๆ น่ะหรือ”
ไม่ได้เอ่ยวาจามาเนิ่นนานจนชายหนุ่มผู้นั้นแทบจะพูดไม่ได้อยู่แล้ว
อิ่นหลานมิได้เอ่ยคำ การหลอมยาวิเศษเมื่อครู่ทำให้นางสิ้นไร้เรี่ยวแรง
“บุรุษผู้นั้นต้องใกล้จะหมดความอดทนแล้วอย่างแน่นอน ต่อให้ท่านอาศัยความตายมาบีบคั้นเพื่อปกป้องชีวิตข้า พวกเราก็น่าจะมาถึงสุดทางแล้วอยู่ดี” เป่ยกงหังลุกจากพื้นขึ้นนั่งแล้วเอ่ยว่า “ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่หญิงอยู่ที่ไหน ใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าหากพวกเราตายไปแล้วนางจะรู้หรือไม่”
“ขอโทษด้วยนะ หังเอ๋อร์ ถ้าหากให้เจ้าไปเสียตั้งแต่ตอนนั้น เจ้าก็คงไม่ต้องถูกขังอยู่กับข้าที่นี่มาเนิ่นนานถึงเพียงนี้หรอก” อิ่นหลานเอ่ย
“ท่านแม่ ถ้าหากตอนนั้นผู้ที่เดินจากไปคือข้า กลัวแต่ว่าพวกเราสามแม่ลูกคงจะจบชีวิตกันไปนานแล้ว” เป่ยกงหังเอนพิงกำแพง พลางมองไปยังเพดานอันดำมืด ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะมองไปยังท้องฟ้าเบื้องบนได้ “แต่ข้าเห็นสีหน้าของหญิงผู้นั้น เกรงว่าคงจะปล
