ชราผู้หนึ่งบนที่นั่งประธาน
อาภรณ์ขาว หนวดเคราขาว ซึ่งก็คือชายชราที่พบในพื้นที่ต้องห้ามแห่งแรกผู้นั้นนั่นเอง
“เหลียนเจ๋อ คนเหล่านั้นที่พบในวันนี้เป็นใครกัน” เจ้าตำหนักชิงหยวนถาม
“เป็นคนที่ข้ารู้จักตอนอยู่ที่ตระกูลเหลียนน่ะขอรับ…” เหลียนเจ๋อเล่าเรื่องของพวกซือหม่าโยวเย่ว์ให้ชิงหยวนฟังรอบหนึ่ง
“เจ้านายของราชาวิหค คิดไม่ถึงว่าความเป็นมาของเขาจะไม่ใช่ย่อยเลย” ชิงหยวนพูด “พวกเขาก็คือผู้ที่มีเรื่องขัดแย้งกับพวกเซี่ยอิ๋งอิ๋งน่ะหรือ”
“ใช่แล้วขอรับ” เหลียนเจ๋อรับคำ
“เดิมทียังคิดว่าจะให้พวกเขามาเข้าร่วมตำหนักว่านชิงเราได้หรือไม่อยู่เลย ตอนนี้ดูเหมือนว่าคงจะไม่ได้แล้วสินะ” ชิงหยวนกล่าว “เรื่องของเซี่ยอิ๋งอิ๋งนั้น ทางด้านหอระลึกจันทร์ก็ดูจะไม่พอใจอยู่บ้าง ต่อไปยังต้องส่งคนไปขอขมาลาโทษให้ดีๆ ด้วย”
“เจ้าตำหนักโปรดอภัยที่ข้าพูดตรงๆ คนรุ่นเยาว์ในปัจจุบันยโสโอหังกันเกินไปแล้วจริงๆ พวกเขาอาศัยชื่อตำหนักว่านชิงไปข่มเหงรังแกผู้คนข้างนอก มีผู้คนจำนวนไม่น้อยเริ่มตำหนิพวกเรา เรื่องของเซี่ยอิ๋งอิ๋งนี้ยังดีที่พวกโยวเย่ว์นิสัยดี ถ้าหากไปพบพวกที่คุยด้วยยาก พาเผ่าพันธุ์วิหคสี่ปีกมาทวงความยุติธรรม ต่อให้มิได้รุนแรงเช่นก
