ปได้ก็ไม่ต้องคิดจะแก้แค้น จะต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ส่วนน้องชายข้าก็ทำเพื่อข้า ให้สัตว์อสูรวิเศษพาข้าบินหนีไป ส่วนตัวเขาเองวิ่งกลับไปขัดขวางผู้บุกรุก…” ซือหม่าโยวเย่ว์หลับตา สองมือปิดหน้า น้ำตาหลั่งรินลงมาอย่างเงียบเชียบ
ตั้งแต่ฟื้นคืนความทรงจำเป็นต้นมา ทุกครั้งที่นึกถึง ก็อดที่จะหลั่งน้ำตาทุกครั้งมิได้ พวกเป่ยกงถังทั้งสามคนต่างเงียบงันกันไปหมด พวกเขาคิดไม่ถึงว่าเธอจะประสบพบเจอกับอะไรมามากมายถึงเพียงนี้ ความเสียใจและเศร้าโศกของเธอลึกล้ำเช่นนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกเสียใจไปด้วย
มิน่าเล่า ตอนที่เลื่อนระดับไปถึงระดับเทพเธอจึงร้องไห้ได้อย่างใจสลายถึงเพียงนั้น มิน่าเล่าตอนที่เธอเห็นข้าวของที่หอระลึกจันทร์แล้วจึงได้รู้สึกเศร้าโศกเช่นนั้น
“ฉินโม่ผู้นี้เป็นคนที่เจ้ารู้จักในอดีตใช่หรือไม่” เป่ยกงถังถาม “หอระลึกจันทร์ หรือว่าหอสุรานี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเจ้าเล่า”
“ฉินโม่คือสหายที่มีความสัมพันธ์อันดียิ่งในอดีต พรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ของเขามิสู้ดีนัก แต่กลับชมชอบการทำอาหารเป็นอย่างยิ่ง ในตอนแรกพวกเราก็เป็นสหายกันด้วยเหตุนี้แหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าแล้วเอ่ยว่า “วันนี้ตอนไปที่หอระลึกจันทร์ข้า
