ก็มิได้คิดอะไรมาก แต่อาหารจานพิเศษเหล่านั้น หากมิใช่จานที่ข้าเคยสอนเขา ก็เป็นจานที่เขาเคยทำให้ข้า ปีกไก่น้ำผึ้งนั่น เพราะตอนพูดถึงมันเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ข้าจึงเคยแค่บอกวิธีทำแก่เขาเท่านั้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำรสชาติในความทรงจำของข้าออกมา หอสุราก่อนหน้านี้ของเขามิได้ใช้ชื่อนี้ แต่ข้าไม่มีทางจำรสชาตินั่นผิดไปอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้จึงคาดเดาว่าเขาเป็นเจ้าของ”
เขาเคยบอกกับเธอว่าความฝันของเขาก็คือการเปิดหอสุราจำนวนมากมายมหาศาล พอถึงตอนนั้นก็จะได้กินอาหารเลิศรสมากเท่าที่ตัวเองอยากกิน
เป่ยกงถังกุมมือซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้แล้วพูดว่า “ไม่ว่าเจ้าจะกลับมาเกิดใหม่หรือไม่ เจ้าก็คือโยวเย่ว์ของพวกเราอยู่ดี”
ซือหม่าโยวเย่ว์อยากจะฝืนยิ้มค้างไว้ แต่กลับมิอาจขจัดความเศร้าโศกในแววตาออกไปได้เลย
“โยวเย่ว์ ในอดีตเจ้าชื่ออะไรหรือ”
“ซีเหมินโยวเย่ว์ นับได้ว่าเป็นตระกูลที่มิได้ใหญ่โตอะไรนักในแดนศูนย์กลาง” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยตอบ
“เช่นนั้น… ผู้ที่สังหารเจ้าเล่า”
“ตระกูลจงเจิ้ง ซึ่งพักพิงอยู่กับวังหยินหยาง ส่วนวังหยินหยางนั่นก็เป็นเพียงแค่ขุมอำนาจชั้นสองเท่านั้น เหนือกว่านั้นยังมีขุมอำนาจให้พักพิงอยู่
