ลียนเจวี๋ยแล้วพูดว่า “ประมุขตระกูลเหลียน เรื่องนี้จะว่าอย่างไรเล่า”
สีหน้าของเหลียนเจวี๋ยไม่น่าดูอย่างยิ่ง เขามองเหลียนเทียนก่อนจะโบกมือ ทหารรับใช้สองคนก็เข้ามาจับตัวเหลียนเทียนเอาไว้
“ท่านประมุขตระกูล!” เหลียนเทียนร้องตะโกน
“ไปที่โถงหลัก” เหลียนเจวี๋ยสีหน้าดำทะมึน หลังจากทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วก็ออกไปจากเรือน
ทหารรับใช้คุมตัวเหลียนเทียนไป คนอื่นๆ ก็เดินตามไปด้วย เหลือเพียงแค่พวกซือหม่าโยวเย่ว์ที่ยังอยู่ในเรือน
“ลูกแม่…” มารดาของเหลียนอวี่ลูบไล้ใบหน้าของเหลียนหงอย่างรักใคร่
“ท่านคือ…” เหลียนหงมองท่านย่าของตนอย่างสงสัย
เขาเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ไม่ค่อยรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้สักเท่าใดนัก
“ข้าคือท่านย่าของเจ้า” ฮวาน่งอิ่ง มารดาของเหลียนอวี่เห็นใบหน้าที่มีความทรงจำอันคุ้นเคยอยู่นั้นแล้วอดที่จะหลั่งน้ำตาราวสายฝนมิได้
“ท่านคือท่านย่าของข้าหรือ” เหลียนหงมองฮวาน่งอิ่งอย่างตกตะลึงแล้วหันมามองโฉวเซี่ยวเทียนพลางพูดว่า “ท่านอาจารย์ นี่มันเรื่องอันใดกัน”
ในขณะนี้เอง ทหารรับใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “ฮูหยินรองขอรับ ท่านประมุขตระกูลให้ข้ามาพาพวกเขาไปยังห้องโถงหลักขอรับ”
“ข้าทราบแล้ว” ฮวาน่งอิ่งเ
