ูขนของเจ้า ดูสีของเจ้าสิ ขนสีทอง ต่อให้เป็นพญาหงส์ยังไม่มีสีสันเช่นนี้เลย สถานะเช่นนี้ เจ้าบอกว่าไ ไม่อยากได้ก็ไม่ต้องได้อย่างนั้นหรือ เจ้าเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมาเพราะมนุษย์คนหนึ่งได้อย่างไรกัน!”
“ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นมนุษย์ แต่ก็เป็นเจ้านายของข้า เป็นญาติใกล้ชิดของข้า!” เจ้าวิหคน้อยกล่าว “ผู้ที่อยู่เคียงข้างข้าตลอดหลายปีมานี้ก็คือเขา ผู้ที่ทำให้ข้าพัฒนาขึ้นมาได้ก ก็คือเขา จะให้ข้าทอดทิ้งเขาเพียงเพราะตำแหน่งราชา เป็นไปไม่ได้หรอก!”
ท่าทีของเจ้าวิหคน้อยแน่วแน่เป็นอย่างยิ่ง แววตาที่มองเผิงจิ่วเอ๋อร์มั่นคงไม่สั่นคลอน จะให้มันทอดทิ้งเจ้านาย นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว!
เผิงจิ่วเอ๋อร์เห็นท่าทีของเจ้าวิหคน้อย จึงไม่พูดกับมันอีก หากแต่มองซือหม่าโยวเย่ว์ที่อยู่ด้านหลังบุตรชายพลางเอ่ยว่า “ข้ามองออกว่าเจ้าเป็นคนดีคนหนึ่ง เจ้าเป็นเจ้านายของเข ขาทั้งที ไม่อยากให้เขาดียิ่งขึ้นกว่าเดิมหรอกหรือ”
มุมปากซือหม่าโยวเย่ว์ผุดรอยยิ้มขึ้นมา เผิงจิ่วเอ๋อร์ผู้นี้ช่างเฉลียวฉลาดนัก เมื่อเห็นบุตรชายของตนยืนกรานเช่นนี้ นางจึงไม่ต่อปากต่อคำกับเขา หากแต่มาขุดหาทางออกจากตนแทน
เธอมองเงาร่างของเจ้าวิหคน้อยที่ปกป้องตนแล้วเอ่ยว่
