ไม่ถ่อมตนแต่ก็ไม่ถือตัวว่า “เฟ่ยซือแห่งตระกูลเฟ่ยคารวะราชาเหยี่ยวนกเขา”
“เผ่าพันธุ์เหยี่ยวนกเขาของข้าไม่เคยไปมาหาสู่กับมนุษย์มาตลอด เจ้ามาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ” ราชาเหยี่ยวนกเขาพูดอย่างเรียบเรื่อย ท่าทีหยิ่งยโสนั้นเหมือนมิได้เห็นเฟ่ยซืออยู่ใน นสายตาเลย
เฟ่ยซือแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อร่วมมือกับราชาเหยี่ยวนกเขา”
“ร่วมมือหรือ ข้าไม่เห็นรู้สึกว่าพวกเราจะมีสิ่งใดที่ร่วมมือกันได้เลย มนุษย์อย่างพวกเจ้าแตกต่างกับพวกเรา พวกเราก็ไม่มีเรื่องอันใดจะต้องเจรจากัน” ราชาเหยี่ยวนกเขาเอ่ย “ถ้าหาก กนี่คือเรื่องสำคัญที่เจ้าพูดถึง เจ้าก็ไปได้แล้วล่ะ เห็นแก่ที่ตระกูลเฟ่ยก็นับได้ว่าเป็นตระกูลใหญ่ คราวนี้จะไม่เอาความเรื่องที่เจ้าบุกรุกเผ่าพันธุ์ของข้าก็แล้วกัน”
ราชาเหยี่ยวนกเขาพูดจบ แมลงวันสองตัวก็ร่อนลงมา เตรียมจะพาพวกเขาจากไป
“ราชาเหยี่ยวนกเขาอย่าเพิ่งรีบไล่ข้าไปสิ” เฟ่ยซือพูดอย่างมั่นใจในตนเอง “ท่านยังไม่ทันได้ฟังว่าข้าจะร่วมมือเรื่องอะไรเลย รอให้ข้าพูดจบแล้วข้าคิดว่าท่านจะต้องสนใจร่วมมือ อกับพวกเราอย่างแน่นอน”
ราชาเหยี่ยวนกเขามองเฟ่ยซืออยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่า “เจ้าลองพูดมาก่อนแล้วกันว่าเป็น
