็นผู้นำมองเฟ่ยซือ เมื่อเห็นว่าเขามิได้หลบสายตาจึงพูดกับเหยี่ยวนกเขาที่อยู่ด้านหลังว่า “เจ้าไปรายงานองค์ราชาที สิ”
“ขอรับ”
เหยี่ยวนกเขาตัวนั้นกระพือปีกบินจากไป ไม่นานนักก็บินกลับมาแล้วพูดว่า “องค์ราชาบอกว่าให้พาตัวเขาเข้าไปขอรับ”
“พาตัวเข้าไป” เหยี่ยวนกเขาขนขาวออกคำสั่ง
เหยี่ยวนกเขาสิบกว่าตัวล้อมรอบสัตว์อสูรบินได้ของเฟ่ยซือเอาไว้ตรงกลาง แล้วบินมุ่งไปยังส่วนลึกของทิวเขา
เฟ่ยซือมองประเมินที่พักอาศัยของเหยี่ยวนกเขา ก็พบว่าทิวเขาทุกแห่งต่างมีเหยี่ยวนกเขาอยู่หลายตัว แม้กระทั่งเหยี่ยววัยเยาว์ก็ยังได้รับการฝึกฝนที่ค่อนข้างโหดร้าย
หลังจากที่พวกเขาเข้าไปยังส่วนลึกของทิวเขาแล้วพวกเขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้โบยบินอีก ดังนั้นพวกเขาจึงร่อนลงสู่พื้น เฟ่ยซือเก็บตัวสัตว์อสูรผูกพันธสัญญา แล้วพวกเขาจึงเดินตามเหยี่ยว วนกเขามุ่งหน้าไปยังยอดเขาที่สูงที่สุด
สองชั่วโมงผ่านไป พวกเขาจึงเดินมาถึงภูเขาลูกนั้นในที่สุด ที่ยอดเขา ราชาเหยี่ยวนกเขาที่ตัวสูงเท่าภูเขาลูกย่อมๆ กำลังฝึกปราณอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง
ผ่านไปครู่ใหญ่ ราชาเหยี่ยวนกเขาจึงหยุดลงแล้วหมุนกายมาถามว่า “เจ้าคือเฟ่ยซืออย่างนั้นหรือ”
เฟ่ยซือคารวะอย่างเรียบเฉยแล้วพูดอย่าง
