ได้รู้สึกผิดไปเลยนะ ท่านอาจารย์ของเจ้าได้จ่ายค่าตอบแทนให้พวกเราเรียบร้อยแล้ว”
เหลียนหงมองซือหม่าโยวเย่ว์ ก็รู้ว่าเธอกำลังปลอบประโลมตนอยู่ เขาไม่เอ่ยวาจา แต่กลับรู้สึกซาบซึ้งต่อพวกเขาอยู่ภายในใจมากยิ่งขึ้น
พวกเขาบินมาได้หลายวัน ตลอดทางก็ไม่พบกับการไล่ล่าของคนตระกูลเฟ่ยเลย เพื่อให้เจ้าวิหคน้อยได้พักผ่อน พวกเขาจึงเปลี่ยนตัวสัตว์อสูรบินได้
การบินในครั้งนี้ พวกเขารู้สึกได้ถึงความเวิ้งว้างของอาณาเขตดินแดนโบราณได้อย่างแท้จริง พวกเขาบินกันมาหนึ่งเดือนกว่าแล้ว แต่กลับไม่เห็นเมืองเลยแม้แต่เมืองเดียว เห็นเพียงแค่ท ทิวเขาทอดตัวยาว ที่ราบอันกว้างใหญ่ และแม่น้ำลำธารอันอลังการเท่านั้น
ในขณะที่พวกเขาเดินทางกันอยู่นั่นเอง เฟ่ยซือก็ได้พาคนสองสามคนไปยังทิวเขาแห่งหนึ่ง สัตว์อสูรบินได้ยังไม่ทันร่อนลงสู่พื้น พวกเขาก็ถูกเหยี่ยวนกเขาฝูงหนึ่งล้อมเอาไว้เสียแล้ว
“ผู้มาเป็นใครกัน”
เฟ่ยซือยืนอยู่บนสัตว์อสูรบินได้พลางมองเหยี่ยวนกเขาที่ล้อมรอบตนอยู่อย่างไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อยแล้วพูดว่า “เฟ่ยซือแห่งตระกูลเฟ่ยมาขอคารวะราชาเหยี่ยวนกเขา มีเรื่องสำคัญจ จะมาแจ้ง”
“คนตระกูลเฟ่ยหรือ” สายตาอันแหลมคมของเหยี่ยวนกเขาขนสีขาวที่เป
