ย่างแน่นอน”
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อนนะขอรับ” เด็กรับใช้ผู้นั้นจากไป
เฟ่ยซือมองไปยังทิศทางที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์จากไปพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนว่า “เด็กๆ มานี่ที”
“ขอรับ นายน้อยซือ” เด็กรับใช้สองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวออกมาข้างหน้า
“ส่งคนไปยังตระกูลวิหคสี่ปีกบอกว่ามีคนทำพันธสัญญากับราชาวิหคสี่ปีก ทั้งยังใช้มันเป็นพาหนะอีกด้วย นอกจากนี้จงแพร่ข่าวเรื่องที่พวกเขาครอบครองสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาออกไปด้วย จ จะต้องแพร่ไปถึงตระกูลสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นให้ได้นะ” เฟ่ยซือออกคำสั่ง
“ขอรับ นายน้อยซือ”
เฟ่ยซือมองออกไปไกลๆ บนใบหน้าเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ นึกอะไรขึ้นมาได้จึงหมุนตัวไปทางเข้าเมืองแล้วพูดว่า “ไปเผ่าพันธุ์เหยี่ยวนกเขา!”
โฉวเซี่ยวเทียนเห็นว่าไม่มีใครไล่ตามมาด้านหลังจึงค่อยถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ขอบใจท่านมากนะ”
ถ้าหากไม่มีพวกเขา เกรงว่าทั้งตนและเหลียนหงเพิ่งจะออกมาก็คงถูกสังหารเสียแล้ว
เหลียนหงได้รับบาดเจ็บจึงกินยาวิเศษลงไปเม็ดหนึ่ง แล้วมองซือหม่าโยวเย่ว์ซาบซึ้งพลางเอ่ยว่า “ขอบคุณท่านมาก โยวเย่ว์”
“โยวเย่ว์ ที่แท้แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันแน่” พวกเจ้าอ้วนชวีไม่รู้ว่าเหตุใดเพิ่งจะออกมา
