ตน ตนก็จะจัดการเข ขาเสีย
“ท่านเจ้าสำนัก จริงๆ นะขอรับ เมื่อครู่ข้าก็ถูกค่ายกลนี้นี่แหละทำร้ายเอา” ติงซานพยักหน้าพลางพูดอย่างแน่ใจ
แต่โจวซู่เหรินก็ยังคงไม่เชื่อ บนโลกนี้มีค่ายกลที่โจมตีกลับได้เสียที่ไหนกัน
“เจ้าไปทดสอบดูสิ” เขาออกคำสั่ง
“ท่านเจ้าสำนัก…” ติงซานมองโจวซู่เหรินด้วยสีหน้าขมขื่น แต่เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะบันดาลโทสะ จึงกลืนวาจาที่เหลือกลับลงคอไป แล้วก้าวเข้าไปข้างหน้าหลายก้าวอย่างจนใจ
คนตระกูลจัวต่างพากันถอยหลังไปหลายก้าว ทิ้งระยะห่างจากติงซาน โจวซู่เหรินก็อยากไปเช่นกัน แต่ถ้าตนไปด้วย ก็ไม่เท่ากับว่าเชื่อคำพูดพวกเขาหรอกหรือ
“ไปสิ!” เขาออกคำสั่ง
ติงซานเห็นเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จึงรวบรวมพลังวิญญาณเล็กน้อยโจมตีเข้าใส่ประตูของซือหม่าโยวเย่ว์
พลังวิญญาณนั้นสัมผัสระลอกคลื่นที่หน้าประตู แล้วลอยออกมาตามทิศทางที่เข้ามา ราวกับกระเด้งบนสปริง และพลังการโจมตียังเพิ่มขึ้นหลายเท่า
ในขณะที่ติงซานทำการโจมตีนั้นได้เบี่ยงตัวหลบออกมาข้างๆ พลังวิญญาณที่สะท้อนกลับมานั้นจึงปะทะบนร่างของโจวซู่เหรินเต็มๆ
“พลั่ก…”
โจวซู่เหรินถูกพลังวิญญาณปะทะจนลอยกระเด็นออกไปหล่นลงที่หน้าประตูเรือน
“ดีนักนะเจ้
