ไม่ชอบท่านหรอก”
ประกายความหวังอันริบหรี่ในดวงตาอูหลิงอวี่ดับวูบลง เจ้าเด็กนี่ไม่ชอบตนสินะ
“เจ้ามีคนที่ชอบแล้วหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า
“ในเมื่อเจ้าไม่มีคนที่ชอบ เช่นนั้นก็มาชอบข้าเสียสิ” อูหลิงอวี่มองเธอด้วยสายตาอันจริงจังอย่างยิ่ง
“หา?” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเขา ไม่มีคนที่ชอบ ก็มาชอบเขาอย่างนั้นหรือ
นี่มันตรรกะอะไรกัน!
“ว่าอย่างไรเล่า” เขาพึงพอใจกับข้อเสนอของตัวเองอย่างยิ่ง
ซือหม่าโยวเย่ว์มองค้อนเขาแล้วพูดอย่างเรียบเรื่อยว่า “ท่านช่างวาดฝันไว้สวยงามนัก หัวใจข้าเป็นของข้า จะมาชอบท่านเพียงเพราะไม่มีคนที่ชอบไม่ได้หรอก ตอนนี้ร่างกายท่านเป็นเช่นไรบ้าง”
“เจ้าเป็นหมอแล้วไม่มาดูให้ข้าเล่า” เขาพูดราวกับว่าร่างกายปวกเปียกเสียเต็มประดา แล้วนอนแผ่ลงไป
ตอนนี้เจ้าเด็กนี่ไม่รับรักตนก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ยังไม่ประสีประสา ตนยังมีเวลาเปิดใจนางอยู่
ซือหม่าโยวเย่ว์ลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวของเขาแล้วก็ยังเดินเข้ามา คุกเข่าลงแล้วจับมือเขาขึ้นมาตรวจชีพจร
“ท่านนี่ก็จริงๆ เลยนะ รู้อยู่แก่ใจว่าในตัวไม่มีน้ำทิพย์วิญญาณแล้ว แต่ก็ยังกล้าไปทำเรื่องอันตรายเช่นนั้นอีก ไม่รักชีวิต
