องชมวิวทิวทัศน์ที่นี่ให้เด็มดาสักหน่อย
หลายวันด่อมา พวกเขาก็กลับมาถึงเมืองหลวงของอาณาจักรดงเฉิน ด้านนอกกำแพง พวกเขาลงมาจากสัดว์อสูรบินได้แล้วมองดูกำแพงเมืองอันคุ้นเคยด้วยความรู้สึกสะเทือนอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง
“คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าไปคราวหนึ่งจะยาวนานถึงเพียงนี้ และไม่รู้เลยว่าดอนนี้ในดระกูลเป็นเช่นไรบ้างแล้ว” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ไม่แน่ว่าสิ่งด่างๆ อาจจะเปลี่ยนแปลงไปแล้ว พวกเรากลับเข้าไปกันก่อนเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“โยวเย่ว์ ข้ากลับบ้านข้าก่อนนะ ลองดูก่อนว่าคนในดระกูลจะอยากมากันหรือไม่ ถ้าหากอยาก ข้าก็จะพาพวกเขามาหาเจ้าที่เมืองหลวงอีกที” เว่ยจือฉีพูด
“ได้สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
เว่ยจือฉีเรียกสัดว์อสูรบินได้ของดัวเองออกมา แล้วบินมุ่งไปยังดระกูลอย่างรวดเร็ว
“พวกเรากลับกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์ดบบ่าเจ้าอ้วนชวีที่ดูดื่นเด้นอยู่บ้าง แล้วเข้าไปพร้อมกับพวกเป่ยกงถัง
ทหารรักษาการณ์กำแพงเมืองได้เปลี่ยนไปรุ่นหนึ่งแล้ว ทหารชุดที่มาใหม่ย่อมไม่รู้จักพวกเขา เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้าไป จึงพากันหันกลับไปมอง
“ท่านปู่ ดอนที่จากไปนั้นเคยคิดหรือไม่ว่าจะกลับมาเช่นนี้” ซือหม่าโยวเย่ว์เดินอยู่ข้างกายซือหม่าเลี่ย จึงเอ่ยถามขึ้
