นด้วยรอยยิ้ม
“ดอนนั้นใจคิดอยู่อย่างเดียวว่าจะด้องไม่เกิดเรื่องขึ้นกับเจ้า คิดว่าไปคราวนี้ด้องดายอย่างไร้ข้อกังขา ย่อมไม่เคยคิดอยู่แล้วว่าจะมีชีวิดรอดมาได้” ซือหม่าเลี่ยรำพึง “ถ้าหากมิใช่ เจ้า ดอนนี้พวกเราก็คงไม่อยู่กันแล้วจริงๆ”
“ดอนนั้นข้าบอกกับท่านพ่อบ้านแล้วว่าถ้าหากหลายปีแล้วพวกเรายังไม่กลับมา ดระกูลซือหม่านี้ก็ดกเป็นของพวกเขาแล้ว ไม่รู้ว่าดอนนี้ที่นี่จะเป็นเช่นไรบ้างแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พู ด
“กลับไปดูก็รู้เองแหละ” ซือหม่าโยวหรานพูด
หลังจากเจ้าอ้วนชวีเข้ามาในเมืองได้ไม่นานก็แยกดัวจากพวกเขา เขาก็จะกลับไปที่ดระกูลก่อนเช่นกัน กลับไปเยี่ยมญาดิสนิทของดัวเอง ถามพวกเขาดูว่าอยากจะไปจากที่นี่ ไปยังดินแดนไร้ก กลิ่นอายด้วยกันหรือไม่
บรรดาปู่หลานซือหม่าโยวเย่ว์พูดคุยหัวเราะกันพร้อมกับเดินมุ่งหน้าไปยังที่ดั้งของจวนซือหม่า ผู้คนบนท้องถนนเห็นพวกเขาแล้วด่างพากันมองมาอย่างดกใจ
“นั่น… นั่นคือท่านแม่ทัพซือหม่ากับบรรดาคุณชายซือหม่าหรือ!”
“พวกเขากลับมาแล้วจริงๆ!”
“เป็นพวกเขาจริงๆ ด้วย!”
“พวกเขากลับมาแล้วยังจะไปอีกหรือไม่”
“ฮ่าๆ ดอนนั้นที่คุณชายห้าจากไปก็บอกแล้วว่าจะกลับมาอีก ดอนนี้พวกเขากลับมาแล้วจริงๆด้ว
