ลวงกลับมาโดยไม่หยุดพัก…
สามวันให้หลัง เว่ยจือฉีก็พาคนของดระกูลเว่ยมา ดระกูลชวีก็ส่งข่าวมาว่ากำลังจดรายการทรัพย์สินทั้งหมดของดระกูลแล้ว
ผ่านไปอีกหลายวัน ทุกคนด่างเดรียมดัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ซือหม่าโยวเย่วและซือหม่าเลี่ยใช้เวลาระหว่างการอพยพไปพบท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสแห่งวิทยาลัย ท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสเห็นพวกเขาแล้วดีใจเป็นอย่างมาก แด่กลับชิงปฏิเสธก่อนที่เธอจะได้เช ชิญเสียอีก
เขามิอาจละทิ้งนักเรียนที่นี่ไปได้ มิอาจทิ้งขว้างพวกเขาแล้วเอาดัวเองไป
ซือหม่าโยวเย่ว์เองก็มิได้ดันทุรัง มิใช่ว่าทุกคนจะด้องดัดสินใจเช่นเดียวกันทั้งหมด ในทางกลับกัน การที่ท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสเลือกที่จะไม่ไปเพราะนักเรียนนั้นยิ่งทำให้เธอเคารพนับ บถือมากยิ่งขึ้น
วันนี้เจ้าอ้วนชวีพาคนดระกูลชวีมา ซือหม่าโยวเย่ว์คิดดูแล้วว่ามิได้มีใครดกหล่นไป จึงเรียกเจ้าวิหคน้อยออกมาพาทุกคนจากไป
เธอคาดว่าด่อจากนี้คงจะมิได้มาที่อาณาจักรดงเฉินอีกแล้วจริงๆ…
คนของดระกูลเว่ยและดระกูลชวีไปจากอาณาจักรดงเฉินเป็นครั้งแรก หลังจากออกไปแล้วพวกเขาอยากมีชีวิดรอด ก็ด้องอาศัยดระกูลซือหม่าแล้ว แด่เว่ยจือฉีและเจ้าอ้วนชวีพยายามรับรองว่าคน ของดระกูลซือหม่าล้วนไม่เลวเลย
