วพุ่งทะยานไปยังทิศทางที่พวกอวิ๋นอี้อยู่ด้วยความเร็วสูงสุด
ซือหม่าโยวเย่ว์หันกลับมามองภูเขาหิมะแล้วนึกถึงข่ายมนตร์ที่สระฝึกยุทธ์ขึ้นมาได้ ที่นั่นก็น่าจะมีสถานที่เหมือนกับที่ตนฝึกยุทธ์อยู่ด้วยเช่นเดียวกันกระมัง น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีโอกาสได้ไปฝึกยุทธ์อีกแล้วที่อีกด้านหนึ่ง
อวิ๋นอี้วางหินแม่ลูกลงแล้วเอ่ยว่า “พวกเราเปลี่ยนทิศทาง บินไปทางตะวันออกเฉียงเหนือแทน”
“เพราะเหตุใดเล่า เจ้ามิได้บอกว่าพวกน้องชายของเจ้าอยู่ทางทิศนั้นหรอกหรือ พวกเราจะไปหาพวกเขามิใช่หรือ” ชายหนุ่มคนที่เอ่ยวาจาเมื่อครู่พูด
“ใช่แล้ว อวิ๋นอี้ หากพวกเราไปก็ไม่เท่ากับพาอันตรายไปให้พวกเขาหรอกหรือ” คนของหุบเขามารเทพอีกคนหนึ่งพูด
“วางใจเถิด วันเวลาที่ถ้ำเมฆขาวและตำหนักผู้วิเศษจะลำพองใจได้กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว” อวิ๋นอี้พูดพลางแย้มยิ้ม
“เอาละ” เห็นเขาแน่วแน่ถึงเพียงนั้น พวกเขาจึงเปลี่ยนทิศทางกลับไปอีกครั้ง
อวิ๋นอี้ก้มหน้าลงมองจุดสีแดงที่เป็นตัวแทนของอวิ๋นเฟิงเคลื่อนที่อย่างว่องไว ทั้งสองฝ่ายเข้าใกล้กันอย่างรวดเร็ว มุมปากยกเป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์
เมื่อครู่ได้ยินเสียงของเจ้าหุบเขาน้อย ดูเหมือนว่าจะพอมีความทระนงของชาวหุบเขามารเทพอยู่บ้างจริ
