งๆ เสียด้วย!
หนึ่งวันให้หลัง จุดแดงทั้งสองเกือบจะรวมเข้าด้วยกันแล้ว ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ในการกะเกณฑ์อีกแล้ว
“สิ่งนี้ไม่มีประโยชน์แล้วละ คิดว่าคงอีกไม่ไกลแล้ว เจ้าวิหคน้อย เจ้าลองรับสัมผัสกลิ่นอายรอบๆ ทีสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ได้เลยเจ้านาย” เจ้าวิหคน้อยรับคำ
“ปึง…”
พลังวิญญาณสองสายปะทะกัน แล้วแผ่ไปทั่วท้องฟ้าไกลแสนไกล
คนที่อยู่บนหลังต่างตกใจไปกับเสียงอันน่าพรั่นพรึงนี้
“พวกเขาคงมิได้ถูกไล่ตามทันแล้วหรอกนะ” เจ้าอ้วนชวีพูด
“อวิ๋นเฟิง เจ้าติดต่อพวกเขาที” ซือหม่าโยวเย่ว์ออกคำสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง
ถ้าหากถูกไล่ตามทันแล้วจริงๆ สถานการณ์ก็คงไม่สู้ดีสักเท่าใดนัก
“ได้” อวิ๋นเฟิงพูดพลางหยิบหินแม่ลูกออกมา แต่เพิ่งจะติดต่อกับทางนั้นได้ ก็มีเสียงระเบิดดังออกมา จากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวมาจากทางนั้นอีก
“เป็นพวกเขาจริงๆ ด้วย เจ้าไก่ฟ้า เจ้าพาข้านำไปก่อนที” ซือหม่าโยวเย่ว์เรียกเจ้าไก่ฟ้าออกมา
กลิ่นอายของเจ้าไก่ฟ้าแข็งแกร่งกว่าตอนที่เพิ่งมาถึงที่นี่เสียอีก เมื่อซือหม่าโยวเย่ว์เลื่อนระดับ สัตว์อสูรวิเศษตนอื่นๆ จึงเลื่อนระดับไปด้วย มีเพียงเขาที่ต้องใช้พละกำลังค่อนข้างมาก จึงมิได้เลื่อนระดับ
