“ตอน… ตอนนี้เลยหรือ” กงเหยียนและผู้อาวุโสเผ่าพากันตกอกตกใจ “มิได้เหลือระยะเวลาอีกสามเดือนหรอกหรือ”
“ข้ามีธุระต้องจัดการ คาดว่าหลังออกไปจากที่นี่ คงไม่มีเวลากลับมาแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าหากพวกเจ้าไม่ไปจากที่นี่พร้อมข้า ก็จะออกไปไม่ได้แล้วนะ”
กงเหยียนสะดุ้งคราหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ได้สิ แต่ข้าต้องการเวลาสักหน่อยในการรวบรวมสมาชิกเผ่าพันธุ์”
“ย่อมได้”
จากนั้นสมาชิกทั้งหมดของเผ่าพันธุ์เสือเขี้ยวดาบต่างได้รับคำสั่งให้ออกเดินทางภายในหนึ่งวัน ให้เก็บข้าวของของตนเองไปด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์สนใจใคร่รู้อย่างยิ่งว่าสัตว์อสูรวิเศษก็มีข้าวของที่ต้องเก็บไปด้วยหรือ
แต่เมื่อนึกถึงคลังเครื่องยากองโตของพวกเขา ทั้งยังมีวัตถุต่างๆ นานาที่วางสะเปะสะปะอยู่ในตำหนักแห่งนั้นแล้วก็รู้ว่าเผ่าพันธุ์เสือนี้คงจะเคยชินกับการเก็บสะสมสิ่งล้ำค่า เสือเขี้ยวดาบเหล่านั้นก็คงมีคลังเก็บของเล็กๆ ของตัวเองอยู่เช่นกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น ซือหม่าโยวเย่ว์จึงเริ่มออกเดินทาง โดยมีเสือเขี้ยวดาบที่มีพลังยุทธ์ระดับจ้าววิญญาณขึ้นไปติดตามเธอมาด้วย
ส่วนพวกที่ระดับขั้นต่ำก็ถูกเธอเก็บเข้าไปภายในเจดีย์วิญญาณทั้งหมด แต่มิใช่สถานที่ที่พวกเขาอยู่กั
