นในยามปกติ โดยให้เจ้าวิญญาณน้อยสร้างห้วงมิติหนึ่งขึ้นมาต่างหาก ที่นั่นไม่มีอะไรเลย เป็นห้วงมิติที่มองเห็นเพียงแค่ความมืดมิดดำสนิท เพียงแค่สามารถหายใจได้เท่านั้น การพาพวกเขาไปด้วยวิธีนี้ก็เพื่อไม่ให้พวกเขาล่วงรู้ความลับของเจดีย์วิญญาณ
พวกกงเหยียนเห็นว่าเธอมีสถานที่ที่รองรับสิ่งมีชีวิตได้จริงๆ ก็ยิ่งเชื่อมากขึ้นว่าเธอจะพาพวกมันออกไปได้ ผู้อาวุโสเผ่าเหล่านั้นจินตนาการไปเรียบร้อยแล้วว่าหลังจากที่ตนออกไปจะต้องเลื่อนไปถึงระดับสัตว์อสูรเหนือเทพ
ในเผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะ คนตระกูลกัวและคนตระกูลอวิ๋นรอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่บ้าง พวกเขารออยู่ที่นี่มาสองวันแล้ว ไม่รู้ว่าที่แท้สถานการณ์ทางด้านอวิ๋นอี้จะเป็นเช่นไรบ้างแล้ว
“บรู๊ววว…” ทันใดนั้นเสียงหอนของหมาป่าก็ดังขึ้น หรงและเซียวสีหน้าแปรเปลี่ยน พวกมันรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “เตรียมตัวต่อสู้!”
เว่ยจือฉีและคนอื่นๆ เห็นพวกมันได้ยินเสียงหมาป่าหอนแล้วมีปฏิกิริยาตอบสนองใหญ่โตถึงเพียงนี้จึงเอ่ยว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นแล้วใช่หรือไม่”
“เสือเขี้ยวดาบฝูงใหญ่กำลังบุกมาน่ะสิ!” หรงเอ่ย
“ข้าว่าพวกเจ้าไม่ต้องตื่นเต้นกันถึงเพียงนี้หรอก” เว่ยจือฉีพูด
“ไม่ได้ คราวก่อนที่เสือเขี้
