ยวดาบมาบุกก็พาผู้อาวุโสเผ่าของพวกมันมาด้วย พวกเราต่อกรไม่ทัน เซียวจึงถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บเช่นนี้” หรงพูด
“ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นโยวเย่ว์ที่พาคนของเสือเขี้ยวดาบมา” เว่ยจือฉีพูด
“เป็นเขาหรือ หรือว่าเขาก็จะพาเผ่าพันธุ์เสือเขี้ยวดาบออกไปด้วยเช่นกันเล่า”
“ถูกต้อง” เว่ยจือฉีรับคำ“ ก่อนหน้านี้เป่ยกงบอกข้าเอาไว้แล้วว่าพวกเขาเจรจาเงื่อนไขกับเผ่าพันธุ์เสือเขี้ยวดาบเรียบร้อยแล้ว จากไปคราวนี้เกรงว่าจะไม่มีเวลากลับมารับพวกเจ้าอีก วิธีเดียวที่ทำได้ก็คือพาพวกเจ้าไปด้วย ข้าว่าถ้าหากพวกเจ้ายังอยากไปด้วยกัน ก็รีบแจ้งให้เผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะเตรียมตัวไปจากที่นี่ดีกว่านะ
“พวกเรา…”
“จือฉี?”
หินแม่ลูกในมือของเว่ยจือฉีสว่างวาบขึ้นมาในทันใด
“โยวเย่ว์” เว่ยจือฉีตอบรับ
“จือฉี เจ้าไปแจ้งราชาหมาป่าหิมะที บอกว่าพวกเราใกล้จะไปถึงแล้ว เหลือเวลาอีกครึ่งวันก็จะถึง เจ้าให้พวกเขารีบเตรียมตัว ถ้าจะจากไปพร้อมกันกับพวกเรา พวกเราต้องไปช่วยคน ไม่มีเวลามากมายถึงเพียงนั้นให้มาร่ำไรหรอกนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้าอยู่กับพวกเขาพอดี พวกเขาได้ยินคำพูดของเจ้าหมดแล้วละ” เว่ยจือฉีพูดพลางมองราชาหมาป่าหิมะปราดหนึ่ง
หรงและเซียวประสานสายตา
