อ อวิ๋นนั่นเอง
เมื่อเห็นพวกกัวเพ่ยเพ่ยที่อยู่บนพื้น พวกอวิ๋นเฟิงจึงร่อนลงมา
คนตระกูลอวิ๋นแต่ละคนล้วนได้รับบาดเจ็บตามร่างกายเช่นเดียวกัน โลหิตอาบย้อมเสื้อผ้าของพวกเขาจนเปียกโชก
“อวิ๋นเฟิง พี่อวิ๋นอี้เล่า” กัวเพ่ยเพ่ยมองไม่เห็นอวิ๋นอี้ จึงถามขึ้นอย่างเป็นกังวล
“พี่ใหญ่อยู่กับคนของหุบเขามารเทพ มิได้หนีมาพร้อมกันกับพวกเรา แค่กๆ” อวิ๋นเฟิงถูกแทงบนท้องแผลหนึ่ง ซึ่งแท ทบจะพรากชีวิตของเขาไปเสียแล้ว
“เจ้ารีบกินยาวิเศษรักษาอาการบาดเจ็บสิ” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
“พวกเรากินยาวิเศษรักษาอาการบาดเจ็บไปจนหมดแล้วล่ะ” อวิ๋นเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น
จะเคยคิดเสียที่ไหนกันว่าพวกเขาตระกูลอวิ๋นจะถูกคนบีบคั้นจนถึงระดับนี้ได้
สองเดือนมานี้พวกเขารักษาอาการบาดเจ็บ หลบหนี รักษาอาการบาดเจ็บ หลบหนี สลับไปมาเป็นวัฏจักรเช่นนี้ ยารักษาอาการ รบาดเจ็บจึงหมดเกลี้ยงไปตั้งแต่หลายวันก่อนหน้านี้แล้ว
“เจ้ากินของพวกเราก่อนสิ” กัวเพ่ยเพ่ยหยิบยาวิเศษเม็ดสุดท้ายให้เขา หลังจากนั้นจึงมองคนตระกูลกัวแล้วเอ่ยว่า า “พวกเจ้าคนไหนยังมียาวิเศษอยู่กับตัวอีกบ้างหรือไม่ รีบหยิบออกมาเร็วเข้า”
คนตระกูลกัวรีบหยิบยาวิเศษที่อยู่กับตัวออกมา ซึ่งพอจะมอบให้ก
