ไปแล้ว ด้วยร่างกายอันเล็กจ้อยและมิได้มีลักษณะพิเศษ ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นนางเลย
นางลดเลี้ยวไปมา คอยหลบเลี่ยงระลอกผลกระทบจากการต่อสู้เหล่านั้น เข้าใกล้ดอกกระดูกศิลาอย่างช้าๆ
ถึงแม้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะมิได้ไปด้วย แต่เธอก็คอยสังเกตหลิงหลงอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นนางกระแทกคนที่เข้าใกล้นางจนลอยกระเด็น มุมปากจึงอดกระตุกมิได้
“ดูท่าทางต่อจากนี้ไปหากโยวเย่ว์เอาชนะผู้อื่นมิได้ในการต่อสู้ ก็ขว้างหลิงหลงออกไป มั่นใจได้เลยว่าต้องทุบคนเหล่านั้นจนกลายเป็นเนื้อแผ่นได้แน่” พวกเว่ยจือฉียิ้มล้อเลียน
“ความคิดนี้ไม่เลวเลยนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าอย่างจริงจัง เหมือนกับฟังคำพูดของพวกเขาจริงๆ
อวิ๋นอี้ที่กำลังต่อสู้เห็นหลิงหลงที่ทุบครั้งเดียวก็ทำเอาจ้าววิญญาณคนหนึ่งลอยกระเด็น นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจ แต่การต่อสู้ในตอนนี้ก็ไม่ยอมปล่อยให้จิตใจเขาวอกแว่กเลย
“โฮกกก…”
หมาป่าหิมะตนนั้นก็เห็นหลิงหลงที่เข้ามาใกล้เช่นกัน เพราะพัวพันอยู่กับอวิ๋นอี้ ในใจจึงร้อนรนขึ้นมา
“เจ้าพวกมนุษย์ที่น่ารังเกียจ เข้ามาทีไรก็ต้องมาช่วงชิงสิ่งล้ำค่าของพวกเราทุกครั้ง คราวนี้พวกเจ้าตายไปกันเสียให้หมดเลย!”
หมาป่าหิมะตนนั้นพูดพลางใช้ฝ่าม
