จ้าก็นับว่าไว้หน้าพวกเจ้าแล้วนะ พวกเจ้าไม่ชอบไม้อ่อน ชอบไม้แข็งกันสินะ!”
“ข้าก็อยากจะเห็นนักว่าพวกเจ้าจะใช้ไม้แข็งเช่นไรกับพวกเรา!” กัวเพ่ยเพ่ยมองคนผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชา กลิ่นอายที่แผ่ออกจากร่างมิได้ด้อยกว่าผู้ที่เหนือกว่าเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย
“อู๋ซิน อย่าพูดจาเช่นนี้กับพวกเพ่ยเพ่ยสิ!” จานเจิ้นซินพูด
“ขอรับ พี่ใหญ่” จานเจิ้นซินมีอำนาจสูงส่งต่อคนเหล่านี้ พอเขาเอ่ยปาก คนเหล่านั้นก็มิกล้าปฏิบัติต่อกัวเพ่ยเพ่ยด้วยความไม่เคารพอีก
“เพ่ยเพ่ย ข้าชอบเจ้าจริงๆ นะ นอกจากข้าแล้วจะมีผู้ใดเหมาะสมกับเจ้าอีกเล่า ตอนนี้แม้กระทั่งอวิ๋นเฟิงพบข้าก็ยังต้องถอยสามก้าวเลย” จานเจิ้นซินพูดอย่างลำพองใจ
กัวเพ่ยเพ่ยยังไม่ทันเอ่ยวาจา น้ำเสียงเกียจคร้านเสียงหนึ่งก็แทรกเข้ามา “จริงหรือ เฟิงเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้เรื่องถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ไม่กล้าพบหน้าแม้กระทั่งคนตระกูลจานเลยหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นคนกลุ่มนี้เดินเลียบตามแนวเขามาก่อนนานแล้ว คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมาจากดินแดนเดียวกันกับพวกกัวเพ่ยเพ่ยด้วยเช่นกัน
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวที่เดินนำมามีรูปโฉมงดงามยิ่งกว่าสตรี เส้นผมยาวดำขลับมัดเอาไว้ด้านหลังอย่างลวกๆ ดูมี
