กัวเพ่ยเพ่ยมองอวิ๋นอี้พลางถามด้วยรอยยิ้ม
อวิ๋นอี้ลูบศีรษะกัวเพ่ยเพ่ยแล้วเอ่ยว่า “เพ่ยเพ่ยเติบใหญ่ถึงเพียงนี้แล้ว ล้ำเลิศราวหยกงามเลยทีเดียว”
กัวเพ่ยเพ่ยสีหน้ายับย่น “ตอนท่านไปข้าก็เติบใหญ่แล้วนะ”
“ตอนนั้นถึงเจ้าจะเติบใหญ่แล้ว แต่ก็ยังดูเหมือนเด็กน้อยอยู่เลย ตอนนี้เริ่มจะดูมีท่าทีเหมือนพี่หญิงใหญ่ขึ้นมาบ้างแล้ว!” อวิ๋นอี้พูดแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น
กัวเพ่ยเพ่ยปัดมือเขาทิ้งแล้วพูดว่า “ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ ท่านมิได้ถูกหุบเขามารเทพเลือกตัวไปแล้วหรือ เหตุใดจึงกลับมาเล่า”
“เจ้าหุบเขาบอกว่าข้าแตะถึงขอบกั้นของระดับเทพแล้ว แต่ก็ยังก้าวข้ามไปไม่ได้เสียที จึงให้ข้าไปเดินเล่นทั่วทุกหนแห่ง ข้ากำลังกลับบ้านแล้วพบกับเรื่องนี้เข้าพอดี ก็เลยเข้ามาเล่นสนุกด้วยน่ะ” อวิ๋นอี้พูด “ใช่แล้ว ท่านปู่น้อยของพวกเจ้าทราบว่าข้าจะลงมา จึงได้ฝากของเล็กน้อยให้ข้านำมาให้พวกเจ้าด้วย”
………………………………….
