กโจมตีจนกลายเป็นผุยผง
ทุกคนพากันล้อมวงเข้าไป เจ้าอ้วนชวีขุดลงไปในกองฝุ่นหินหลายชั้น แล้วทุกคนก็ได้เห็นเศษดินที่ยังคงสมบูรณ์ไร้จุดบกพร่อง
“การโจมตีของจ้าววิญญาณก็ยังไร้ผลกับมันเลย!”
คราวนี้แม้กระทั่งกัวเพ่ยเพ่ยก็ยังตกตะลึงอยู่บ้าง เธอหยิบก้อนดินขึ้นมาอีกครั้งแล้วมองดูอย่างละเอียดพลางเอ่ยว่า “วัสดุในการหลอมวัตถุธรรมดาทั่วไป ข้าล้วนได้เห็นมาหมดแล้ว ทว่าแต่ไหนแต่ไรก้ไม่เคยเห็นสิ่งที่ทนทานเช่นนี้มาก่อนเลย ข้าโจมตีอย่างสุดกำลังก็ยังฝากร่องรอยเอาไว้กับมันมิได้เลยด้วยซ้ำ”
“ฮ่าๆ สิ่งล้ำค่า สิ่งล้ำค่า!” เจ้าอ้วนชวีพูดอย่างตื่นเต้น “ถ้าหากข้าใส่ของสิ่งนี้แทรกเข้าไปในปราณวิญญาณ ก็จะต้องยกระดับความแข็งแกร่งของปราณวิญญาณได้อย่างแน่นอน!”
“เจ้าต้องคิดหาวิธีการทำให้เจ้านี่กลายเป็นผงให้ได้ก่อนสิ ไม่อย่างนั้นเจ้าก็ไม่มีทางใช้ประโยชน์จากมันได้เลย” โอวหยางเฟยเอ่ยเตือนเจ้าอ้วนชวีที่ตื่นเต้นจนลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง
เอ่อ…
“ข้าก็คิดหาหนทางอยู่ตลอดนั่นแหละ!” เจ้าอ้วนชวีไม่กังวลใจเลย
กัวเพ่ยเพ่ยมองดูก้อนดินในมือ หลังจากนั้นจึงมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วถามว่า “คุณชายซือหม่า ก้อนดินนี้ทนทานยิ่งนัก แล้วเจ้าจะจัดการอย่างไร
