ิงตงว่า “ท่านอาเฝิง ข้าเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปกันเถิด”
เฝิงตงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ดี”
พอพูดจบเขาจึงหยิบลูกปัดจิ๋วลูกหนึ่งออกมา ลูกปัดจิ๋วนั้นเปล่งประกายสว่าง อุโมงค์ทางเดินแห่งหนึ่งเปิดออกในอาณาบริเวณที่ส่องประกาย จากนั้นลูกปัดจิ๋วก็กลายเป็นผุยผง
“เจ้าหุบเขาน้อย พวกเราไปกันเถิด” พอพูดจบเขาก็ดึงมือซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพาเธอเข้าไปในอุโมงค์ทางเดินนั้น
ภายในอุโมงค์ทางเดินมีลมหนาวเหน็บพัดกระโชกแรง พัดบาดจนเธอเจ็บใบหน้า ดวงตาปิดลงอย่างมิอาจควบคุมได้
เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็เหยียบย่างลงบนแผ่นดินแล้ว
“ภูเขาหิมะหรือ ที่นี่คือที่ไหนกันน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูภูเขาหิมะที่ขาวโพลนไปหมดแล้วถามขึ้น
“ข้าก็ไม่ทราบเช่นกัน” เฝิงตงส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ท่านเจ้าหุบเขารองบอกว่าเพียงแค่กระตุ้นลูกปัดจิ๋วลูกนั้นก็จะมายังสถานที่แห่งนี้ได้แล้ว”
“ที่นี่ก็คือบริเวณที่โลกย่อส่วนลายสมุทรจะปรากฏขึ้นอย่างนั้นหรือ”
“น่าจะใช่นะ” เฝิงตงพูด “ตอนนี้โลกย่อส่วนยังไม่เปิด พวกเรารอกันอยู่ที่นี่ก่อนเถิด”
“ได้” พวกซือหม่าโยวเย่ว์กางกระโจมกันในบริเวณหนึ่งที่ค่อนข้างสงบ หลังจากกวาดเกล็ดหิมะออกไปด้านนอกแล้ว
