ทั้งสองคนจึงกินเนื้อย่างดื่มสุรากันอยู่ภายในกระโจม
“ท่านอาเฝิง ลูกปัดจิ๋วสีขาวของท่านก่อนหน้านี้คือสิ่งใดหรือ ทำไมจึงตัดผ่านห้วงอากาศ สร้างอุโมงค์ทางเดินออกมาได้ด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
เฝิงตงกำลังดื่มสุราอยู่ เมื่อเห็นท่าทางอยากรู้อยากเห็นของเธอจึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “นั่นคือลูกปัดกาลมิติที่มีเฉพาะในโลกเบื้องบนเท่านั้น ก่อนจะกระตุ้นลูกปัด ก็ต้องสลักพิกัดมิติเอาไว้ให้ดี หลังจากกระตุ้นแล้วจึงจะสร้างอุโมงค์ทางเดินไปยังพิกัดนั้นขึ้นมาได้”
“เช่นนั้นก็คล้ายๆ กันกับค่ายกลนำส่งเลยน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น
“การใช้งานใกล้เคียงกัน แต่ลูกปัดกาลมิติสะดวกกว่า มิได้ซับซ้อนเหมือนค่ายกลนำส่ง” เฝิงตงพูด “โดยทั่วไปแล้วมีเพียงปรมาจารย์ค่ายกลเท่านั้นที่สร้างค่ายกลนำส่งได้ แต่ของอย่างลูกปัดกาลมิตินี้แม้แต่คนที่ไม่รู้เรื่องค่ายกลก็ใช้ได้ แต่มีเพียงผู้ที่สร้างอุโมงค์ทางเดินไม่ได้อย่างพวกเราเท่านั้นจึงจะใช้ของสิ่งนี้ได้ อย่างพวกเจ้าหุบเขานั้นล้วนใช้พลังยุทธ์ของตนเองสร้างอุโมงค์ทางเดินกันทั้งสิ้น”
“แล้วท่านพอจะมีลูกปัดเช่นนี้อยู่อีกหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเขาพลางยิ้มตาหยี
เฝิงตงถูกเธอมองเสียจนเคอ
