เสียแล้ว
เจ้าไก่ฟ้าลากเขาเข้าไปทันทีโดยไม่พูดไม่จา
“ตระกูลหลี่ยังมิได้ไปจากเทือกเขาอีกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางมองหลี่มู่ “ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าความสามารถทางด้านค่ายกลของคนที่จัดวางค่ายกลให้กับเจ้าผู้นั้นสูงส่งเพียงใด เจ้าวิหคน้อย พวกเราไปกันเถิด”
เจ้าวิหคน้อยออกมาพร้อมกับพาตัวคนตระกูลซือหม่าบินออกมาจากสมาคมนักหลอมยาด้วย
“ท่านรองประธานสมาคม ตอนนี้จะทำเช่นไรกันดีเล่าขอรับ” มียามรักษาการณ์ถามขึ้น
“ยังจะทำเช่นไรได้อีกเล่า จะให้พวกเจ้าไปต่อสู้กับสัตว์อสูรเหนือเทพหรืออย่างไร” รองประธานสมาคมเฉียนก่นด่าด้วยสีหน้าถมึงทึง
“ก็ปล่อยให้หลี่มู่ถูกพวกเขาพาตัวไปเช่นนี้น่ะหรือ ข้าได้ยินมาว่าซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นั้นเป็นคนมีแค้นต้องชำระ หลี่มู่ถูกเขาจับตัวไปเช่นนั้น กลัวแต่ว่าจะเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดีน่ะสิ!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“เฮอะ ซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นั้นมิใช่คนตระกูลซือหม่าหรืออย่างไร ในเมื่อตระกูลซือหม่ากล้าทำเช่นนี้กับพวกเราสมาคมนักหลอมยา ก็อย่าหาว่าพวกเรารังแกพวกเขาแล้วกัน! เด็กๆ ไปจับตัวคนตระกูลซือหม่ามาให้ข้าทั้งหมดเลย” รองประธานสมาคมเฉียนพูด
ในขณะนี้เอง ยามรักษาการณ์คนหนึ่งก็วิ่งเข้
