หมอกดำพลุ่งพล่านอยู่ภายในถ้ำ แต่กลับอยู่ภายในอาณาบริเวณหนึ่งตลอด มิได้ออกมา
เมื่อได้ยินวาจาของซือหม่าโยวเย่ว์ หมอกดำนั้นก็ยิ่งพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งขึ้นอีก
“ข้าคือใครหรือ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสับสน เนิ่นนานจึงเอ่ยว่า “ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มานานจนนึกไม่ออกแล้วละ”
“เจ้าถูกสะกดเอาไว้ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นหมอกดำนั้นแล้วจึงถามอย่างหวาดหวั่นอยู่บ้าง
“นานเท่าใด ข้าก็จำไม่ได้” หมอกดำพูด “ข้าไม่เห็นเดือนเห็นตะวันภายนอกเลยเสียด้วยซ้ำ ก็ต้องไม่รู้อยู่แล้วว่าผ่านไปกี่ปี บางทีอาจจะหลายพันปี หรืออาจจะหลายหมื่นปีก็เป็นได้”
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวใจบีบรัด ถูกสะกดมานานขนาดที่ตัวเองยังจำไม่ได้ว่าผ่านมานานเพียงใดแล้ว นี่จะต้องผ่านวันคืนอันยาวนานสักเพียงใดกัน!
“ข้าคือใครหรือ ที่แท้แล้วข้าอยู่ที่นี่มานานเพียงใดแล้ว”
หมอกดำนั้นทวนคำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะบ้าคลั่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน มวลหมอกปั่นป่วนขึ้นมาคล้ายกับถูกใครกวนอย่างไรอย่างนั้น ภายในถ้ำมีลมพายุกระโชกขึ้นมาในทันใด ราวกับจะพัดให้ซือหม่าโยวเย่ว์กระเด็นไป
โครงกระดูกตรงหน้าหมอกดำเหล่านั้นถูกลมหอบขึ้นมากระแทกกับกำแพงจนกลายเป็นผุยผงไปในท
