ันmu
สีหน้าซือหม่าโยวเย่ว์ซีดขาว ถ้าหากเป็นตัวเธอที่กระแทกกับกำแพงแทน จะถึงตายเลยหรือไม่!
เธอยกสองมือขึ้นกันเอาไว้ด้านหน้าแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ผู้อาวุโส ท่านก็คือท่าน! ไม่ว่าท่านจะชื่ออะไร เคยมีตัวตนเช่นไร สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญทั้งสิ้น สิ่งที่สำคัญคือ ท่านก็คือท่าน!”
“ข้าก็คือข้าอย่างนั้นหรือ” เสียงนั้นสงบลงมา ลมพายุก็บรรเทาลงด้วย “ข้าก็คือข้า ข้าก็คือข้า… เจ้าพูดได้ถูกต้อง ข้าก็คือข้า”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นหมอกดำนั้นเริ่มสงบ จึงคลายแขนลง
เธอยังอยากถามว่าเพราะเหตุใดเขาจึงถูกกักขังเอาไว้ที่นี่ แต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะพูดไปแค่ประโยคสองประโยคเขาก็อาละวาดเสียแล้ว เธอจึงไม่กล้าเอ่ยถามสิ่งที่เหลืออีก
“เจ้าขยายเปลวเพลิงให้ใหญ่อีกหน่อยสิ” หมอกดำพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไร แต่ก็รู้ว่าตนไม่อาจต้านทานได้ จึงรวบรวมเปลวไฟขึ้นมาอีกกองอย่างเชื่อฟัง แล้วส่งไปตรงหน้าหมอกดำ
“ไฟ…” หมอกดำมองดูเปลวเพลิงอย่างตะลึงงัน จนทำให้ซือหม่าโยวเย่ว์เผลอคิดไปชั่วขณะว่าเขาวิปลาสไปเสียแล้ว
แต่เธอก็ไม่กล้าขัดจังหวะความคิดเขา ไม่อย่างนั้นหากเกิดพายุคลั่งขึ้นอีกรอบเธอต้องตายแน่
ผ่านไปครู่ใหญ่ คล้ายว่าหมอก
