ผ่านไปครู่ใหญ่ ซือหม่าโยวเย่ว์ถึงค่อยฟื้นคืนสติ หมอนเปียกชุ่มเพราะน้ำตาของเธอไปหมดแล้ว
“โยวเย่ว์ เจ้าฟื้นแล้วหรือ” ซือหม่าโยวหลินเห็นเธอฟื้นขึ้นมาจึงเอ่ยถามขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์อยากจะเอามือไปนวดหน้าผากตัวเอง แต่กลับพบว่าตนจับมือซือหม่าโยวหลินเข้าเต็มๆ
เธอปล่อยมือ จึงเห็นว่ามือของเขาถูกตนกุมเอาไว้จนกลายเป็นรอยช้ำสีม่วง จึงเอ่ยอย่างขอโทษขอโพยว่า “ขอโทษด้วย กุมมือเจ้าเสียจนเจ็บมือเลย”
“ไม่เป็นไรหรอก” ซือหม่าโยวหลินยิ้มจางๆ แล้วถามว่า “ตอนนี้เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์ยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางเอ่ยว่า “ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไก่ฟ้าเล่า”
“เขาบอกว่าจะไปสำรวจเส้นทาง ก็เลยออกไปแล้วน่ะ” ซือหม่าโยวหลินกล่าว
“อ้อ… ข้าเป็นอะไรไปหรือ” เธอถูบริเวณหว่างคิ้ว หมายจะบรรเทาอาการปวดศีรษะ
“เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าเจ้าเป็นอะไรไป” ซือหม่าโยวหลินถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าจำได้เพียงว่าได้ยินเสียงคำรามเสียงหนึ่ง หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว”
ซือหม่าโยวหลินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้เธอฟัง หลังจากที่ได้ยินเสียงเธอตะคอกแล้ว น้ำจากธารน้ำใต้ดินก็ล่าถอยกลับไป ทำให้เธออ้าปากค้
