าง
“ข้าร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ” เธอกะพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจในตัวเอง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อซือหม่าโยวหลินเห็นท่าทางเช่นนี้ของเธอแล้ว ความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ภายในใจจึงเลือนหายไปในทันที
“ที่แท้ก็เป็นเพลิงชาดนี่เองที่ช่วยข้าเอาไว้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด ทันใดนั้นเธอก็ตะโกนเสียงดังลั่น
“ทำไมหรือ” ซือหม่าโยวหลินถามอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง
“ข้าจำได้คล้ายว่าตอนนั้นที่ฟื้นขึ้นมา ข้าได้เห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่ง แล้วข้ายังเรียกเขาว่าเพลิงชาดอีกด้วย ข้าคิดอยู่ตลอดว่าข้าฝันไป แต่ที่จริงแล้วนั่นคือเรื่องจริง!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างลนลาน
ซือหม่าโยวหลินมองซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยสีหน้าดำทะมึน เดิมทีคิดว่าเธอไม่สบายตรงไหน หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงได้มีปฏิกิริยาใหญ่โตถึงเพียงนี้ คิดไม่ถึงว่าที่จริงแล้วจะเป็นเพราะเรื่องแค่นี้เท่านั้นเอง
ไม่นานนักเจ้าไก่ฟ้าก็กลับมา บนร่างได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย
“เจ้าไก่ฟ้า เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์กระโจนลงจากเตียงในทันใด แล้วมองเจ้าไก่ฟ้าพลางเอ่ยถามขึ้น
“บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้นเองน่า” เจ้าไก่ฟ้าพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์พักผ่อนมาพอสมควรแล้วจึงเก็บเตียงกลับไป ก่อนจะเดินมายั
