งข้างกายเจ้าไก่ฟ้าแล้วดึงแขนของเขามา บาดแผลฉกรรจ์บนนั้นลากยาวตั้งแต่หัวไหล่ลงมาจนถึงข้อมือเลยทีเดียว
“ได้รับบาดเจ็บได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางหยิบยาวิเศษเม็ดหนึ่งออกมาให้เจ้าไก่ฟ้ากิน หลังจากนั้นจึงหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อที่เตรียมเอาไว้ใช้เองในยามฉุกเฉินออกมาล้างบาดแผลของเขาจนสะอาดแล้วโปรยผงยาจำนวนหนึ่งลงไป ก่อนจะพันแผลให้กับเขา
“ใต้เท้าบอกว่าอยากให้เจ้าไปพบสิ่งมีชีวิตที่ถูกสะกดเอาไว้น่ะ ข้าคิดว่าเส้นทางอันตรายเกินไป ก็เลยไปดูลาดเลาให้ก่อน” เจ้าไก่ฟ้าพูด “แต่คิดไม่ถึงว่าเดินไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ก็ได้รับบาดเจ็บเสียแล้ว”
“เพลิงชาดอยากให้ข้าไปพบสิ่งมีชีวิตตนนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าไก่ฟ้า ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเพลิงชาดจึงอยากให้เธอทำเช่นนี้
สิ่งมีชีวิตตนนั้นถูกสะกดมานานปีเช่นนี้ แม้กระทั่งท่านอาจารย์ของเธอยังมิอาจเข้าใกล้ได้ แต่เพลิงชาดกลับให้เธอไปพบมันอย่างนั้นหรือ
เขาไม่กลัวสิ่งมีชีวิตตนนั้นจะฟาดเธอจนตายในฝ่ามือเดียวหรือไร
“ใต้เท้าบอกว่าหากไปแล้วจะเป็นประโยชน์กับตัวเจ้าเองนะ” เจ้าไก่ฟ้าพูด
“ก็ได้” เธอเชื่อว่าเพลิงชาดไม่มีทางทำร้ายเธอแน่นอน “แต่เจ้าและท่านอาจารย์ต่างก็ไม่อาจเข้าใกล
