ง
ซือหม่าโยวหลินสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของฝ่ามือ จึงรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา
“พวกเจ้าดูสองข้างทางสิ” ทันใดนั้นเจ้าไก่ฟ้าก็ชี้กำแพงอันมืดสลัวพลางเอ่ยขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์และเจ้าไก่ฟ้าถือลูกไฟเข้าไปใกล้กำแพง หลังจากเห็นสิ่งที่อยู่บนกำแพงอย่างชัดเจนแล้วต่างก็ตกใจจนร่นถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“เหตุใดจึงมีสัตว์อสูรวิเศษมากมายถึงเพียงนี้เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ภายในกำแพงทั้งสองด้าน สัตว์อสูรวิเศษแต่ละตัวอยู่ภายในผลึกหินอย่างเงียบสงบราวกับถูกผนึกเอาไว้ ไม่มีลมหายใจ ไม่มีกลิ่นอายใดแผ่ออกมาเลย
“สัตว์อสูรวิเศษเหล่านี้ ระดับขั้นต่ำที่สุดก็เป็นสัตว์อสูรเหนือเทพกันทั้งสิ้น” เจ้าไก่ฟ้าพูดพลางมองสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้น
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ดูไม่ออก แต่ก็เชื่อคำพูดของเจ้าไก่ฟ้า
“ดินแดนอี้หลินมิได้มีสัตว์อสูรเหนือเทพเพียงน้อยนิดหรอกหรือ แล้วที่นี่มีมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวหลินพูด
“ข้าว่า เจ้าพวกนี้น่าจะเป็นสัตว์อสูรยาม”
………………………………..
