ในลำธาร คงได้ไปไม่กลับอย่างแน่นอน
“โฮก…”
เสียงคำรามดังมาจากทุกทิศทุกทาง ทั้งสามคนจึงหยุดฝีเท้าลง
“นั่นมันสัตว์ชนิดใดกัน เสียงคำรามราวกับจะแทงทะลุวิญญาณข้าเลยทีเดียว” ซือหม่าโยวหลินอุดหูด้วยสีหน้าเจ็บปวด
“รีบหนีเร็วเข้า” เจ้าไก่ฟ้าได้สติกลับคืนมาก่อน เขาอุ้มทั้งซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลินที่ยังคงตะลึงงันอยู่วิ่งต่อไป
พวกเขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา หมายจะหลบหลีกจากน้ำในลำธารอันแปลกประหลาดนั้นด้วยวิธีนี้ แต่เมื่อน้ำในลำธารปะทะกำแพงแล้วกลับมิได้ร่นถอยไป แต่กลับพลิกข้ามกำแพงราวกับมีขาก็มิปาน
“บ้าเอ๊ย นี่มันใช่น้ำจริงๆ หรือ” ตอนนี้ซือหม่าโยวหลินก็อดสบถมิได้เช่นกัน แต่ไหนแต่ไรพวกเขาก็ไม่เคยเห็นสิ่งแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนเลย!
หลังจากที่ได้ยินเสียงคำรามนั้นแล้วซือหม่าโยวเย่ว์ก็ราวกับถูกตรึงเอาไว้ เธอรู้สึกว่าส่วนลึกของร่างกายมีบางสิ่งบางอย่างที่เตรียมพร้อมจะอาละวาดอยู่ คล้ายกำลังจะหลุดออกมาจากพันธนาการ
“เหตุใดจึงคุ้นเคยเหลือเกิน”
“นี่มันอะไรกัน เหตุใดจึงทำให้เกิดเสียงสะท้อนอยู่ภายในตัวข้าเล่า”
“มิน่าเล่าเจ้าไก่ฟ้าถึงได้บอกว่าเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คล้ายคลึงกัน”
“คืออะไรกัน อะไรจะหลุดออกมาน่ะ
